Idee komunikacji bez przemocy w ujęciu liderek w przezwyciężaniu konfliktów w leśnych ogrodach

Celem niniejszego badania jest identyfikacja form i poziomów Porozumienie Bez Przemocy jako praktyki sprawowania formalnego autorytetu nad liderkami na poziomie wsi w rozwiązywaniu konfliktów leśnych lub dni konfliktowych w społeczności. Celem badania jest również poznanie skuteczności przemocy niekomunikacyjnej w kontaktach z jednostkami oraz objawów współczesnego społeczeństwa. W niniejszym badaniu wyróżniono cztery komponenty Porozumienie Bez Przemocy : obserwację, uczucia, potrzeby i prośbę. W badaniu zastosowano podejście jakościowe z wykorzystaniem feministycznych metod etnograficznych. Zastosowanie feministycznych metod etnograficznych uznaje się za właściwe w celu ukazania doświadczeń życiowych kobiet związanych z konfliktami i problemami środowiskowymi.

Z wywiadów przeprowadzonych bezpośrednio we wsi Bandung Jaya w regionie Kepahiang wynika, że ​​sołtys wsi, będąc jednocześnie kobietą, stosuje cztery elementy Porozumienie Bez Przemocy . Umożliwia to jej, jako sołtysowi, rozwiązanie konfliktu. Dzięki zastosowaniu komunikacji humanistycznej, sołtysowi udało się przekształcić konflikt w pokojowy dialog w ramach procesu rozwiązywania konfliktów w lasach TWA. W wyniku przyjętych przez sołtysa wzorców komunikacji w społeczności zaszło wiele zmian.

Wreszcie kobiety mają świadomość zbiorową pozwalającą im działać i odgrywać swoją rolę w sferze publicznej.