Niniejsze badanie pilotażowe stanowiło drugą część programu badawczego mającego na celu rozwiązanie problemu niedoboru literatury na temat non-violence w komunikacji oraz braku wiarygodnego miernika ekspresji non-violence w komunikacji. W badaniu wykorzystano jakościowe odpowiedzi na pojedynczy scenariusz przedstawiający sytuację konfliktu między partnerami w celu opracowania schematu kodowania mierzącego ekspresję non-violence w komunikacji. Zróżnicowana próba 247 studentów na miejskim uniwersytecie publicznym wypełniła kwestionariusze mierzące zdrowie fizyczne i psychiczne {Short-Form 36 Health Survey (SF-36, Ware & Sherbourne) oraz Positive and Negative Affect Schedule (PANAS; Watson & Clark, 1988)}, ekspresję non-violence w komunikacji {Elements of Porozumienie Bez Przemocy Inventory (ENVCI; Young, 2008)} oraz predyspozycję do non-violence {The Nonviolence Test (NVT; Kool & Sen, 1984)}.

Niniejsze badanie eksploracyjne potwierdziło elementy dwóch modeli ekspresji non-violence w komunikacji: modelu Porozumienie Bez Przemocy (NVC), składającego się z dziesięciu aktów komunikacyjnych, które określają treść komunikacji (co się komunikuje), oraz modelu Intensywności/Tonu (jak się komunikuje), w rozróżnianiu komunikacji Nonviolence i Conventional [Violent] jako odrębnych kontinuów. To rozróżnienie wspiera badanie non-violence i non-violence w komunikacji jako czegoś więcej niż tylko braku przemocy. Wyniki tego badania stanowią obiecującą podstawę do dalszego wykorzystania, badania i ewentualnego udoskonalenia systemu kodowania ekspresji non-violence w komunikacji. Wyniki sugerują również, że osoby o większej skłonności do non-violence używają intensywniej pozytywnej, czyli „żywej”, komunikacji. Co więcej, ta skłonność do non-violence w predyspozycjach i w komunikacji werbalnej ma pewną zdolność przewidywania różnic w zdrowiu psychicznym (więcej pozytywnych i mniej negatywnych afektów).