Wpływ wdrożenia programu Porozumienie Bez Przemocy na przyczyny i częstotliwość konfliktów wśród studentów
Celem niniejszej pracy była ocena efektów wdrożenia programu opartego na porozumienie bez przemocy oraz wpływu przyczyn i częstotliwości zachowań konfliktowych u młodszych dzieci w wieku szkolnym. Przeprowadzono badanie quasi-eksperymentalne, obejmujące 180 uczniów klas czwartych szkoły podstawowej. Klasy podzielono na grupę kontrolną i eksperymentalną metodą randomizacji. Grupy dobrano pod względem płci, wieku i częstotliwości konfliktów, co zostało zademonstrowane na etapie pretestu. Model badawczy miał charakter quasi-eksperymentalny, łączący układ wewnątrz- i międzygrupowy.
Na potrzeby tego quasi-eksperymentalnego badania opracowano specjalny scenariusz składający się z 15 warsztatów bezpośrednio poruszających tematy związane z porozumienie bez przemocy oraz kwestionariusz ankiety, mający na celu ocenę ogólnych aspektów porozumienie bez przemocy . Kwestionariusz składał się z 14 pytań z różnymi formatami odpowiedzi, a jego rzetelność w zakresie spójności wewnętrznej (wskaźnik alfa Cronbacha) była zadowalająca (α = 0,76).
W analizie danych wykorzystano metody statystyki opisowej oraz metody wnioskowania nieparametrycznego. W celu zbadania różnic międzygrupowych przeprowadzono dwa testy U Manna-Whitneya (nieparametryczny substytut dla testu t dla prób niezależnych) i dwa testy znaków Wilcoxona (nieparametryczny substytut dla testu t dla prób zależnych), a następnie cztery testy χ2. Wyniki posttestu wskazują na pozytywne efekty wdrożenia treści porozumienie bez przemocy – respondenci z grupy eksperymentalnej (średnia ranga = 99,12) uzyskali niższe wyniki niż respondenci z grupy kontrolnej (średnia ranga = 81,88), co sugeruje, że studenci z grupy eksperymentalnej wykazali mniejszą skłonność do zachowań konfliktowych.
Wyniki dotyczące częstotliwości przyczyn konfliktów we wszystkich czterech sytuacjach quasi-eksperymentalnych podkreślają, że najczęstszymi przyczynami konfliktów były: obelgi i obraźliwe wyzwiska (we wszystkich czterech sytuacjach quasi-eksperymentalnych – 22,44% do 44,44%), mówienie nieodpowiednich rzeczy o swojej rodzinie (grupa eksperymentalna – ocena początkowa i obie oceny w grupie kontrolnej; 26,11% do 30,00%), a także nakłanianie innych dzieci do niekontaktowania się z respondentem (grupa eksperymentalna – ocena końcowa; 24,44%).
Badanie przeprowadzone po programie, które oceniało częstotliwość, potwierdziło pozytywne efekty programu NVC na studentów z grupy eksperymentalnej w porównaniu do studentów z grupy kontrolnej.