Kontekst: Naszym celem było zbadanie efektów programu szkoleniowego dotyczącego komunikacji niewerbalnej i bez przemocy oraz samoakceptacji wśród koreańskich studentów pielęgniarstwa.

Metody: Do badania zakwalifikowaliśmy studentów wydziałów pielęgniarstwa na trzech uniwersytetach w metropolii Busan w Korei Południowej. Studenci zostali losowo przydzieleni do grupy eksperymentalnej (n = 38) i kontrolnej (n = 36); następnie wypełnili kwestionariusze przed i po szkoleniu. Dane zebrano w marcu 2023 roku. Grupa eksperymentalna uczestniczyła w programie obejmującym 390 minut wykładu, ćwiczeń, odgrywania ról, dyskusji i refleksji w 8-godzinnych sesjach dziennie, w sumie osiem sesji. Celem szkolenia było umożliwienie studentom zrozumienia i praktykowania komunikacji bez przemocy i komunikacji niewerbalnej. Dane analizowano za pomocą statystyki opisowej, testów chi-kwadrat oraz sparowanego t.

Wyniki: W porównaniu z grupą kontrolną, grupa eksperymentalna po interwencji wykazała istotną poprawę wyników w zakresie porozumienie bez przemocy (t = -2,442, P = 0,020), nie zaobserwowano natomiast istotnych różnic między grupami w zakresie wyników w zakresie komunikacji niewerbalnej i samoakceptacji po interwencji.

Wnioski: Potrzebne są spersonalizowane programy szkoleniowe z zakresu komunikacji, aby rozwijać kompetencje komunikacyjne personelu medycznego, w tym studentów pielęgniarstwa. Ponadto kluczowe jest ustalenie standardów kompetencji komunikacyjnych. W szczególności, w perspektywie długoterminowej, niezbędna jest ciągła strategia edukacyjna, aby skutecznie doskonalić umiejętności komunikacyjne studentów pielęgniarstwa w Korei. Możliwe jest opracowanie programów szkoleniowych, które mogą systematycznie poprawiać kompetencje komunikacyjne studentów pielęgniarstwa.