Przemoc w każdym ze swoich przejawów jest praktyką dehumanizacji drugiego człowieka. Dokonując aktów przemocy wobec drugiego człowieka, umniejszamy jego wartość i pozbawiamy go godności. Z drugiej strony, filozofia non-violence, ukształtowana przez tradycje, które historycznie na siebie oddziaływały, od hinduizmu po zachodnie ruchy świeckie, jest napędzana tym rozumieniem i w ten sposób zachęca praktykujących do dostrzegania człowieczeństwa w prześladowcy, w tych, którzy są inni, zostali zmarginalizowani lub uznani za mniej wartościowych.

Rozwijanie empatii jest kluczowym elementem na drodze do tego uznania i dlatego stanowiło kluczowy element programu szkoleniowego z zakresu non-violence, realizowanego z dwiema grupami nauczycieli-stażystów w Chile. Uczestnicy wykonywali serię ćwiczeń mających na celu rozwijanie empatii i współczucia; ćwiczenia te były oparte na zasadach pedagogiki kontemplacyjnej. W dalszej części badania uczestnicy mieli okazję poprowadzić swoich rówieśników przez wybrane przez siebie zadania rozwijające empatię. Przykładami takich ćwiczeń są zadania z projektu Wayfairer, medytacja prowadzona, ćwiczenia porozumienie bez przemocy , medytacja Tonglen oraz współczucie poprzez uznanie.

Wyniki badania wskazują na sukces w rozpoznawaniu człowieczeństwa drugiej osoby poprzez nasze różnice, w dostrzeganiu wielu wspólnych elementów naszego ludzkiego doświadczenia oraz w pomaganiu uczestnikom w rozwijaniu uczuć ciepła i bliskości z innymi. Dostrzeżono wyzwania związane z cichą medytacją, a jednocześnie preferowano praktyki zachęcające do dzielenia się.