W niniejszym studium przypadku przedstawiamy przykład modyfikacji techniki pracy z krzesłem, zwanej „pracą z empatycznym innym” i badamy proces zmiany emocjonalnej uczestnika. Stwierdzamy, że bezpośrednia rozmowa z empatycznym innym wspiera emocjonalne zaangażowanie uczestnika w zadanie i kieruje jego proces emocjonalny poprzez cztery niezbędne komponenty udanej pracy z pustym krzesłem, określone we wcześniejszych badaniach: dostęp do doświadczenia i intensywna ekspresja pierwotnych emocji adaptacyjnych, ekspresja udaremnionej potrzeby oraz zmiana w reprezentacji siebie i innych. Opierając się na teorii samostanowienia, konceptualizujemy skoncentrowaną na osobie komunikację trenera jako podstawowe działanie terapeutyczne wspierające potrzeby. W trakcie całego procesu pracy z krzesłem, wspierające potrzeby pozycjonowanie „empatycznego innego”, zapewniane przez trenera, konsekwentnie angażuje uczestnika w emocjonalne przetwarzanie niedokończonych spraw: pogłębia i poszerza jego eksplorację emocjonalną, prowadzi go do wyrażenia udaremnionej potrzeby i wreszcie do zmiany reprezentacji siebie i innych.

Omawiamy wyniki w kontekście teorii samostanowienia oraz w odniesieniu do badań nad zmianą emocjonalną i praktyką terapeutyczną. Wcześniejsze badania wskazały na trudności, z jakimi boryka się wielu klientów w angażowaniu się w pracę z krzesłem. Wprowadzając komunikację wspierającą potrzeby, opartą na teorii samostanowienia, sugerujemy, że zmodyfikowana technika może być potencjalną interwencją ułatwiającą zaangażowanie w pracę z krzesłem i zmianę emocjonalną.