Niewiele wiadomo o osobach, które badały komunikację bez przemocy i uważność w ramach Projektu Wolności. Niniejsze badanie skupia się na doświadczeniach trzech mężczyzn, a także członków „kręgu społecznościowego” Projektu Wolności. Seria portretów literackich powstała w oparciu o dane etnograficzne uzyskane poprzez obserwacje i pogłębione wywiady. Portrety te ujawniają związek między narracją osobistą a dyskursem publicznym, a także sposoby, w jakie władza i wiedza są wytwarzane i działają w i poprzez zarówno dyskurs przemocy, jak i dyskurs bez przemocy, a także praktyki dyskursywne związane z dyskursami dominującymi i opornymi. Niniejsze badania dokumentują proces, w którym porozumienie bez przemocy i uważność stały się praktykami wolności i przyczyniły się do powstania nowej etyki jaźni.