W procesie reintegracji społeczność stanowi jednocześnie poważną przeszkodę i istotny zasób. Z jednej strony, ogólny spadek zaangażowania społecznego i obywatelskiego został zidentyfikowany jako powszechny problem, przed którym stoją społeczeństwa demokratyczne (Putnam, 2000; Barber, 1992).

W tym kontekście perspektywy utrzymania bezpiecznego, produktywnego i ekonomicznie opłacalnego życia obywatelskiego w społecznościach, w których tysiące osób powraca z więzień, wydają się być jeszcze bardziej ograniczone (Rose i Clear, 1998). Jednym z głównych powodów tego stanu rzeczy są strukturalne przeszkody w produktywnym obywatelstwie, z jakimi borykają się osoby obecnie lub w przeszłości objęte nadzorem penitencjarnym.