Moja praca w ciągu ostatnich dwudziestu kilku lat koncentrowała się wokół rozwiązywania konfliktów, budowania pokoju i procesów dialogu, głównie na obszarach dotkniętych konfliktami w Europie Wschodniej i na Kaukazie. Dzięki tej pracy wiele koncepcji Porozumienie Bez Przemocy narodziło się w mojej głowie, zanim nauczyłam się je tak nazywać.

Patrząc wstecz, żałuję, że nie wiedziałem więcej o emocjach i tym, jak są one magazynowane w naszych ciałach, o głębi i sile uniwersalnych ludzkich potrzeb, kiedy prowadziłem trudne dialogi między ludźmi po obu stronach, na przykład w konflikcie gruzińsko-południowoosetińskim, w tym byłymi kombatantami oraz żonami i matkami poległych w walkach. Mimo to te rozmowy doprowadziły do ​​większego wzajemnego zrozumienia i stały się małymi krokami w procesie gojenia.

W 2014 roku, w pierwszym roku rosyjskiej (wówczas jeszcze ograniczonej) inwazji na Ukrainę, mój kolega wspomniał mi o zasadach empatycznego słuchania Marshall Rosenberg, akurat wtedy, gdy słuchaliśmy osobistych opowieści i różnych poglądów obywateli niemal całkowicie zniszczonego miasta Bachmut w obwodzie donieckim na Ukrainie.

Zacząłem aktywnie uczyć się i dzielić się NVC, głównie na Ukrainie, gdzie wraz z Carl Plesner i Oleną Hantsyak założyliśmy Szkołę Inżynierów Pokoju, intensywny projekt szkoleniowy i praktyczny, który (z pomocą wielu innych certyfikowanych trenerów!) przekazał Ukraińcom umiejętności NVC i rozwiązywania konfliktów, dzięki czemu mogli oni pełnić rolę mediatorów wewnętrznych.

Do początku 2025 roku kontynuowałem pracę jako kierownik projektu dla regionu Europy Wschodniej i Eurazji w PAX, największej organizacji zajmującej się budowaniem pokoju w Holandii. Praca ta umożliwiła mi kontakt z politykami i urzędnikami państwowymi, przywódcami kościelnymi i kapelanami, żołnierzami i policjantami, badaczami, dziennikarzami, organizacjami pozarządowymi, aktywistami, wolontariuszami, zaangażowaną młodzieżą i innymi grupami ludzi dążących do realizacji celów związanych z „dobrem wspólnym”: ludźmi, którzy zajmują się konfliktami wszelkiego rodzaju i formami oraz ich konsekwencjami. Jestem wdzięczny za to, że NVC umożliwiło mi z większą troską, umiejętnościami i głębią towarzyszenie wrażliwym procesom dotyczącym bolesnych tematów związanych z wojną i przemocą.

Rok 2023 był dla mnie osobiście rokiem wielkiej straty, w którym jestem szczególnie wdzięczny za to, że jestem częścią społeczności NVC i za to, że uświadomiłem sobie, jak NVC może nam pomóc na poziomie osobistym, pomagając nam pozostać w kontakcie z samym sobą, z naszymi najgłębszymi uczuciami i potrzebami, w tych niezwykle trudnych chwilach. Nagła śmierć moich dwóch synów i ich ojca pozwoliła mi na jeszcze głębsze zrozumienie ludzkich doświadczeń bólu, straty, żalu i żałoby.

Uświadomiło mi również, w jakim stopniu zachodnie, zindywidualizowane społeczeństwa nie radzą sobie ze stratą, bólem, konfliktami i „trudnymi” emocjami, a także utraciły wspólnotowe rytuały żałoby i uzdrawiania.

Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej zdaję sobie sprawę, na czym polega mój wkład: obejmowanie troską, współczuciem i jasnością wszystkich aspektów człowieczeństwa; pomaganie ludziom, którzy żyją w obliczu straty i konfliktu, w doświadczaniu całej złożoności naszego życia jako ludzi w świecie pełnym wzajemnych powiązań i sprzeczności.

Tematy i pytania, które eksploruję i nad którymi pracuję, obejmują:

• Głębokie połączenie z tymi częściami naszego życia, które są dla nas niewygodne, przykre lub w inny sposób niepokojące: bólem, żalem, złością, nienawiścią, wstydem i traumą.
• Przezwyciężanie dawnego bólu, zarówno na poziomie indywidualnym, jak i zbiorowym; łączenie NVC z praktykami zdrowia psychicznego (głównie w strukturach społecznych i kościelnych) oraz tworzenie pamięci zbiorowej.
• Praca z konfliktami, małymi i dużymi, otwartymi i ukrytymi; wyciąganie ich na światło dzienne, odkrywanie ważnych motywów kierujących wszystkimi zaangażowanymi, pomaganie w wprowadzaniu jasności i towarzyszącej temu transformacji.
• Wprowadzanie większego znaczenia NVC w budowaniu pokoju (np. poprzez integrację zasad NVC z zarządzaniem projektami) i utrzymanie budowania pokoju w NVC, tj. wynoszenie NVC poza poziom indywidualnej praktyki uczenia się, aby zaspokajać nasze potrzeby we współpracy z innymi. Komponent zmiany społecznej pozostaje kluczowy: przekształcanie struktur, aby stały się bardziej przyjazne dla życia wszystkich istot na naszej pięknej planecie.
• Wspieranie rozwoju ukraińskiej społeczności NVC oraz poszukiwanie sposobów „przełożenia” NVC na bardziej kolektywne społeczeństwa (południowego) Kaukazu.

-------

Moją pierwszą edukacją był filolog. Nauka języków obcych pozostała dla mnie obszarem zainteresowań i uwielbiam to, jak otwierają nowe horyzonty i dają dostęp do nowych sposobów postrzegania świata. Mając na uwadze element komunikacji w Porozumieniu Porozumiewania się bez Przemocy (NVC), uwielbiam zwracać uwagę na słowa i szukać tych, które najdokładniej oddają nasze doświadczenia.

Chociaż nie opanowałem ich wszystkich perfekcyjnie, uczę i prowadzę szkolenia we wszystkich językach wymienionych w moim profilu.