Ik ben altijd gefascineerd geweest door wat er tussen mensen gebeurt. Waarom kwetsen twee mensen die allebei naar verbinding verlangen elkaar soms? En wat wordt er mogelijk als ze met voldoende nieuwsgierigheid de tijd nemen om zichzelf en elkaar te begrijpen? Deze vragen hebben me jarenlang in stilte begeleid en blijven vormgeven aan de manier waarop ik leef, leer en Geweldloze Communicatie.

Een van de grootste geschenken die Geweldloze Communicatie me heeft gegeven, is zelfcompassie. Leren om even stil te staan, contact te maken met wat er in me leeft, voor mezelf te zorgen en te zoeken naar strategieën die het leven werkelijk verrijken, is diepgaand transformerend geweest. Het is ook een van mijn grootste leerpunten. Elke dag herinner ik mezelf er zachtjes aan om mezelf met dezelfde tederheid te benaderen die ik zo vanzelfsprekend aan anderen geef. Ik probeer ook paden te kiezen die een gevoel van speelsheid, vreugde en levendigheid met zich meebrengen, erop vertrouwend dat leren en groeien niet alleen door strijd hoeven te komen.

Daarom zie ik Geweldloze Communicatie primair als een communicatiemodel. Voor mij is het een manier van relateren; aan mezelf, aan andere mensen en aan het leven. Het is een levenslange oefening in het terugkeren naar aanwezigheid, nieuwsgierigheid en keuze.

Ik geef Geweldloze Communicatie op scholen, in organisaties, bedrijven en non-profitorganisaties. Ik begeleid mensen ook tijdens mediation, waarbij ik hen ondersteun bij het creëren van voldoende verbinding om zichzelf en elkaar beter te begrijpen, zodat ze samen strategieën kunnen ontdekken die rekening houden met ieders behoeften. Of ik nu met een groep werk of met twee mensen in conflict, mijn intentie is altijd hetzelfde: een ruimte creëren waar mensen tot rust kunnen komen, opnieuw contact kunnen maken met zichzelf en kunnen onderzoeken wat er werkelijk leeft onder hun woorden.

Ik vind het prachtig om getuige te zijn van het moment waarop mensen ontdekken dat zelfzorg en zorg voor anderen niet hoeven te concurreren, maar elkaar juist kunnen ondersteunen. Vanuit die basis ontstaan ​​vaak nieuwe mogelijkheden; mogelijkheden die niet zichtbaar waren toen iedereen zichzelf probeerde te beschermen.

Ik ben dankbaar dat ik deel uitmaak van het Platform voor Holistische Ontwikkeling en Geweldloze Communicatie LINK, een gemeenschap die mijn leerproces, oefening en groei voortdurend voedt. Het bewandelen van dit pad met anderen herinnert me eraan dat Geweldloze Communicatie niet iets is dat we bereiken of beheersen. Het is iets dat we blijven oefenen, relatie na relatie, dag na dag.

Ik geloof dat elk gesprek een relatie kan versterken, en dat elke relatie een gemeenschap kan versterken. Mijn hoop is om, gesprek voor gesprek, bij te dragen aan een vriendelijkere en meer verbonden wereld.