Ik werk al twintig jaar met mensen uit achterstandswijken, zowel op het gebied van lokale ontwikkeling als met betrekking tot racisme, stereotypen en vooroordelen. Daarnaast heb ik veel gereisd naar Senegal en Burkina Faso in het kader van internationale solidariteitsprojecten, waar ik ervaring heb opgedaan als trainer op het gebied van interculturele vraagstukken.
Het was voornamelijk vanuit dit perspectief dat ik negen jaar geleden in het gevangeniswezen ben gaan werken. De ontdekking en integratie Geweldloze Communicatie ( GC ) stelde me in staat om verder te gaan en activiteiten rond interculturele vraagstukken voor te stellen, en om de introductie van GC in de gevangenisomgeving te initiëren.
Ik werk nu samen met diverse gevangenissen en geef trainingen aan zowel personeel als gedetineerden. Ik vind het fijn om mijn kennis te delen en over te dragen aan mensen die misschien nog nooit van GC hebben gehoord, die aanvankelijk sceptisch zijn, maar uiteindelijk de waarde en vreugde inzien van communiceren en op een andere manier verbinding maken – eerst met zichzelf, dan met anderen. Het is geweldig om te zien hoe het leven mooier kan worden wanneer onze intentie verschuift van gelijk willen hebben of anderen willen overtuigen.
Ik coördineer ook het Franstalige collectief 'Ambachtslieden van Geweldloosheid', dat zo'n vijftig mensen samenbrengt die werkzaam zijn binnen het rechtssysteem en die gezamenlijk ervaring hebben met training in en de voordelen van GC in hun dagelijks leven.
Naast mijn werk in het gevangeniswezen, werk ik graag met preventie- en buurtbegeleidingsdiensten van lokale overheden, waarbij ik hen handvatten aanreik om meer betekenis en plezier te vinden in hun relaties met gebruikers en collega's.
Tot slot wil ik zeggen dat plezier, zingeving en samenwerking mijn motivatie vormen om met de organisaties en individuen waarmee ik in contact kom, samen te werken.
J’ai travaillé pendant 20 ans avec les personnes des quartiers populaires à la fois sur du développement local et sur les questions de racisme, de stéréotype et de préjugés.J’ai aussi beaucoup voyagé au Sénégal et au Burkina Faso dans le cadre de chantiers de solidarité internationale et j’en ai tiré une expérience de formateur sur les questions interculturelles.C’est d’abord sous ce prisme que j’ai commencé à intervenir dans le monde pénitentiaire il y a 9 ans.
La découverte et l’intégration de la CNV m’ont permis d’aller plus loin et de proposer à la fois des activités autour des questions interculturelles et de commencer à proposer la découverte de la CNV dans le monde pénitentiaire.Je travaille maintenant avec de nombreux centres pénitentiaire au sein desquels je propose des formations pour le personnel et également pour les personnes détenues.
J’aime aller partager et transmettre auprès de personnes qui n’ont pas entendu parler de la CNV, qui peuvent être sceptiques au départ et qui finissent, pour certaines, par voir tout l’intérêt et la joie que cela leur procure de communiquer et de se mettre en lien d’une autre façon, d’abord avec eux-mêmes, puis avec d’autres et de voir combien il est possible de se rendre la vie plus belle en ayant une intention autre que celle d’avoir raison ou de convaincre.
Je coordonne également le collectif francophone Artisans de non-violence qui regroupe une cinquantaine de personnes qui interviennent auprès du monde de la Justice et qui ont en commun, pour la plupart, le fait d’avoir été formé et de partager ce que la CNV leur apporte au quotidien.
En plus du monde pénitentiaire, j’aime travailler avec les services prévention et animation des collectivités territoriales et leur donner des clés pour exercer leur métier de façon à y trouver plus de sens et de joie dans les relations avec les usagers et avec leurs collègues. Pour conclure, j’aime à dire que ce sont la joie, le sens et la coopération qui guident mes envies de travail avec les structures et les personnes auprès desquelles j’interviens.