Ik herinner me nog goed het moment dat ik voor het eerst over Geweldloze Communicatie hoorde. Ik was boerin en moeder van vijf kinderen en volgde een opleiding tot Waldorf-lerares. In die tijd had ik een sterke drang om mezelf te ontwikkelen en mijn vaardigheden te verbeteren om jongeren te ondersteunen in hun individuele ontwikkeling. Maar na jaren van intense uitdagingen greep GFK me in 2008 weer en heeft me sindsdien niet meer losgelaten. De quote: "Wil je gelijk hebben, of wil je gelukkig zijn? Je kunt niet beide zijn," maakte toen diepe indruk op me. Ik begon stil te staan ​​en na te denken over wat voor mij belangrijk was als het ging om levenskwaliteit.

Ik ontdekte al snel welke diepgaande verandering ik in mijn leven kon aanbrengen door de drang om gelijk te hebben los te laten, verantwoordelijkheid te nemen voor mijn gevoelens en behoeften, en de verwachtingen los te laten dat anderen zouden zijn zoals ik ze wilde hebben. Het duurde echter jaren om diepgewortelde patronen te overwinnen en deze nieuwe versie van mezelf echt te omarmen. Zelf twijfel bleef de kop opsteken, waardoor ik mijn innerlijke kracht niet kon vinden en geen compassievolle houding ten opzichte van mezelf en anderen kon ontwikkelen.

Als ik denk aan al mijn begeleiders en trainers op deze reis, in het bijzonder Marshall Rosenberg (die ik kort heb mogen ontmoeten), dan word ik vervuld van dankbaarheid en liefde voor de verrijking die ze in mijn leven hebben gebracht. Ik wil in het bijzonder Simone Anliker, Patricia en Benedikt van Fokus Empathie en mijn assessor Michael Dillo noemen. Deze coaches hebben me een uitdagende en intensieve leerervaring geboden, waar ik enorm dankbaar voor ben.

GC heeft mijn leven doordrongen en alle aspecten ervan beïnvloed. In mijn rol als sociaal therapeut, als moeder en als partner heb ik gezien hoe vooropgezette ideeën over wat goed is voor anderen, wat er van hen verwacht wordt, wat uit pure plicht of omdat het 'normaal' is, gedaan wordt, het welzijn van individuen of de hele gemeenschap in gevaar brengen. Zogenaamde helpende acties kunnen snel misbruik worden, goedbedoelde acties kunnen leiden tot traumatische ervaringen en kritiek kan op niets uitlopen. Het herwinnen van de levenskracht die in ieder mens aanwezig is (de goddelijke energie) en die ernaar verlangt zich te manifesteren en te ontvouwen in een veilige omgeving, vraagt ​​om mindfulness en nieuwe structuren.

Voor mij is het cruciaal geworden om vastgeroeste denkpatronen, die vaak diep verankerd zijn in de structuren van gemeenschappen, ter discussie te stellen en open en oordeelloze ontmoetingen te bevorderen. Dit betekent het ontwikkelen van observatievermogen, inclusief mijn eigen denkpatronen, en dit in de omgang met anderen te oefenen. In deze bewuste 'bewustzijn' ervaar ik de essentie van het leven, die mij en anderen voedt
met liefde.

Als begeleider en coach wil ik mezelf zien als een verloskundige die het geboorteproces begeleidt zonder te veinzen, die ruimte creëert voor hulpbronnen en die pijnlijke fasen liefdevol en empathisch ondersteunt. Ik wil iemand zijn die in elke situatie vraagt ​​welke hulpbronnen ik kan bieden en die open en nieuwsgierig blijft naar wat er nieuw wil ontstaan.