Geboren in 1960 in Wartaweil am Ammersee (oftewel "Wacht-even" aan de Ammer) in Zuid-Beieren/Duitsland.

Na schooltijd werkte ik als freelancer bij de opgravingen van het oude Aegina in Griekenland. Ik deed vrijwilligerswerk op een school voor kinderen met meervoudige beperkingen. Ik studeerde klassieke archeologie en klassieke filologie. Ik volgde een gymnastiekopleiding aan de Graf Bothmer School . Ik ben eigenaar van een speciaalzaak voor natuurvoeding en bouwbiologie. Ik ben consultant en ontwikkelaar voor ecologische en sociale projecten. Sinds 2005 ben ik zelfstandig begrafenisondernemer, meestal samen met Susanne Kraft.

Trainer Geweldloze Communicatie sinds 2005.

Soms zoek ik naar een goed woord voor wat ik onder ' Geweldloze Communicatie ' ( GC ) versta: Het is... Ja, wat is het?

Een innerlijke, ethische houding, een effectieve methode, een pad naar zelfkennis, een vorm van vrije, eerlijke, gepassioneerde en oprechte dialoog, een sociale revolutie, een wonder... Op zijn best is het een onderdeel van het leven, in al zijn facetten.

Het werd in 2004 een deel van mijn leven, en ik ben er tot op de dag van vandaag nog steeds heel dankbaar voor de onthulde en verborgen schatten, voor de reikwijdte ervan in ruimte en tijd - en voor de diepte ervan, tot in de diepste krochten van het menselijk hart.

Voor mij is het ook een pad dat verandert, soms een smal bergpad en dan weer een brede weg. Op het smalle bergpad met zijn richels is oprechte zelfcompassie een trouwe en betrouwbare metgezel, en op de bredere paden is empathie voor medereizigers en tegemoetkomende pelgrims een waardevolle brug voor een 'gesprek in vrijheid'

En plotseling is ' GC ' de sleutel tot de poort die leidt naar het land voorbij 'goed' en 'fout' gedrag en handelingen, waarover de Perzische dichter Rumi 800 jaar geleden zong in zijn liefdesliederen. "Ik zal je daar ontmoeten."

Ik ben ook erg dankbaar voor de docenten die dit pad met mij hebben bewandeld, met Susanne Kraft als eerste, vanaf de eerste dag dat we elkaar ontmoetten tot op de dag van vandaag.

Vrijwel direct nadat ik in 2004 via haar kennis had gemaakt met GC als houding en methode, werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan de IIT (International Intensive Training) in Boedapest. Negen dagen lang!

Daar had ik het grote geluk Marshall Rosenberg persoonlijk te ontmoeten. Er was een gevoel van opluchting, vreugde en toenemend enthousiasme. Ik ervoer geen "docerende groot leider", maar een zelfverzekerde, kwetsbare, eigenzinnige, geïnspireerde persoon op ooghoogte, die me persoonlijk wist te bereiken en te overtuigen met zijn boodschap en zijn eenvoudige woorden. Ik heb alle GC cursussen die hij aanbood bijgewoond:

 'En hoe zit het met GC ? Oh, het is heel erg simpel, maar niet makkelijk.' 

Die uitspraak is me altijd bijgebleven. Wat betreft de andere IIT-trainers, herinner ik me vooral Towe Widstrand, Eva Rambala en Dunia Hategekimana. ' GC ' (als zoiets al bestaat...), 'empathie tonen' en 'mensen iets leren' zouden qua innerlijke drijfveer nauwelijks meer van elkaar kunnen verschillen en tegelijkertijd zo identiek kunnen zijn. 

Na de IIT volgden twee dagen intensieve individuele begeleiding door Beate Ronnefeldt. Ze liet me praten en vroeg me drie uur lang na ongeveer elke tweede zin: 'En als dat is hoe je het ziet/voelt/denkt, hoe voel je je dan?' Ik ben haar ontzettend dankbaar voor deze liefdevolle en grondige ondersteuning tijdens mijn persoonlijke GC traject. Vooral omdat ze me niets 'leerde' of 'uitlegde'. De heldere spiegel liet me genoeg zien.

In de beginjaren dacht ik dat het moeilijk, zo niet onmogelijk, zou zijn om een ​​innerlijke houding te 'certificeren'. En toch vormt deze innerlijke houding de kern van GC . 

Lange tijd weerhield deze overtuiging me ervan om mijn GC certificering na te streven. Eerst kwamen onze twee kinderen, toen de certificeringsstop die Marshall in 2007 aankondigde, en vervolgens was er veel werk te doen op alle vlakken van mijn leven. Pas in 2014 kreeg ik de impuls om opnieuw een aanvraag in te dienen voor mijn C GC certificering.

Ik wil in het bijzonder mijn assessor Michael Dillo uit Zwitserland (en zijn Zwitserse kandidatengroep) bedanken voor zijn voortdurende begeleiding tijdens mijn traject als gelijkwaardige partner en voor de duidelijke feedback die ik heb gevraagd, tot aan mijn certificering in 2018. De geweldige steun van Marianne Känel-Möckli was altijd waardevol, een aanmoediging en tevens een rolmodel voor mij, omdat zij zo doordrenkt was van haar authentieke GC , in haar vriendelijkheid en liefdevolle kijk op de wereld.

Vandaag, in het jaar 2025, is mijn grootste zorg om mijn bijdrage te leveren aan een wereld van vrede, een wereld waarin we elke dag actief leren om oorlog niet uit te sluiten, niet in onszelf en niet in deze ene wereld van ons, maar om die zo te transformeren dat de krachten ervan vruchtbaar worden en kunnen zijn voor de aarde en voor de mensen die op haar oppervlak leven en van haar gaven profiteren.