Ik ben 35 jaar oud en las Marshalls boek in 2013. Destijds was ik erg geïnteresseerd in boeddhisme en de spirituele aard van de mens. Maar er ontbrak iets: hoe verzoen je je dagelijkse leven en problemen, je trauma's en je geschiedenis met je spirituele kant?
Het lezen van Geweldloze Communicatie: Een taal van het leven gaf me de antwoorden die ik nodig had, en ik begon zelfstandig te oefenen. Elke dag, voordat ik ging slapen, overzag ik mijn dag en probeerde ik mijn eigen gevoelens en behoeften (vervuld of onvervuld) en die van anderen te achterhalen. 
De eerste keer dat ik een GC trainer ontmoette, verankerde dat mijn beoefening echt in mijn lichaam. Ik kreeg een dieper en helderder begrip van GC. Tegelijkertijd dacht ik: "Oké, ik wil op een bepaald moment in mijn leven daar zijn, daar wil ik een bijdrage aan het leven leveren." Een paar jaar later begon ik er echt mee en oefende ik, oefende ik en oefende ik...

GC heeft me echt geholpen om meer compassie te tonen voor anderen, ook wanneer hun gedrag niet aan mijn behoeften voldoet. Ik kan begrijpen waar ze vandaan komen, me in hen inleven en hen daardoor accepteren zoals ze zijn. Ik kan ook de vreugde van het geven en ontvangen ten volle ervaren.

Mijn hele leven heb ik te horen gekregen dat ik te intens was, te sterke gevoelens had en dat dit een extra lijden was bovenop het feit dat ik niet begrepen werd. Nu omarm ik deze intensiteit en begrijp ik de bron ervan, zodat ik ernaar kan handelen op een manier die aan mijn eigen behoeften en die van anderen voldoet.

Ik ben nu leerkracht in het basisonderwijs en zie heel goed hoe het zelf naleven GC (Grand Conciliation) invloed heeft op de kinderen en volwassenen (collega's, ouders) met wie ik omga. Ik wil GC graag delen met mijn collega's, zodat ook zij het zelf kunnen ervaren en een voorbeeld kunnen zijn voor de kinderen. Ik voel me nu veel vrediger dan toen ik jonger was en wil GC graag met anderen delen, zodat ook zij hun eigen weg kunnen vinden.