Toen ik in 2008 deelnam aan mijn eerste workshop Geweldloze Communicatie ( GC ), had ik geen idee waar ik aan begon en welke reis ik zou gaan maken. Tot dan toe was ik volkomen onbevangen geweest in mijn omgang met mezelf, of preciezer gezegd, in mijn omgang met mijn gevoelens, mijn emoties en mijn 'knoppen', waarvan ik het bestaan ​​vrijwel niet kende. Deze keer zou het geen intellectuele, door het verstand geleide reis naar mijn innerlijke zelf worden, maar eerder een luisteren en voelen, een fysieke ervaring die ik tot dan toe nooit in mijn leven had toegelaten.

Ik vond deze methode zo veelbelovend, helder en eenvoudig: hoe kan ik mezelf zo uitdrukken dat de persoon met wie ik praat tot het einde naar me luistert, me begrijpt en, idealiter, aan mijn verzoek voldoet? Tijdens dit workshopweekend en de daaropvolgende jaarlijkse training leerde ik dat GC veel meer is dan een communicatiemodel. Het is ook een uitnodiging om steeds meer vrienden met jezelf te worden. Hoe meer bewustzijn ik in mijn dagelijks leven breng, hoe makkelijker het voor me is om mezelf te begrijpen, mezelf te accepteren met mijn 'tekortkomingen' en zelfs van mezelf te leren houden.

En hoe beter ik hierin slaag, hoe makkelijker het is om begrip te ontwikkelen voor de mensen om me heen en mijn omgeving. GC gaat voor mij in de eerste plaats over verbinding – de verbinding met wat er op dit moment in mij en in mijn gesprekspartner leeft. En zodra die verbinding er is, veranderen er veel dingen die voorheen onveranderlijk leken: eenzijdige perspectieven openen zich, woede en schuldgevoelens veranderen, en er ontstaan ​​vaak onverwachte oplossingen die als vanzelf lijken te komen.

De afgelopen jaren heb ik mijn pad verdiept om me meer op mijn gemak te voelen met mijn kwetsbaarheid. Want wat ik heb geleerd, vooral tijdens mijn reis met GC , is dat onze kwetsbaarheid en hoe we ermee omgaan er vaak toe leiden dat we ons hart sluiten, een masker opzetten en niet langer beschikbaar zijn. Tegelijkertijd is onze kwetsbaarheid de sleutel tot verbinding tussen ons als mensen. En deze strijd tussen terugtrekking en beschermende reacties enerzijds en onszelf authentiek tonen en durven naar anderen toe anderzijds, is iets waar we als mensen elke dag mee worstelen.

Mijn bijdrage is om ons allemaal de kans en de mogelijkheid te bieden tot groei en ontwikkeling in de volgende richting:

• meer verbinding met jezelf en de mensen om je heen
• andere vormen van conflictoplossing en
• Een bewuste vorm van samenleven waarin de behoeften van alle levende wezens een rol spelen.

Ik zou deze verandering niet alleen op interpersoonlijk niveau willen zien, maar ook in onze samenlevingen. En ik draag daar graag aan bij!