Een gewetensverklaring over de richting van C GC

Ik ben al vele jaren gecertificeerd trainer bij het Center for Geweldloze Communicatie omdat ik sterk geloof in wat Marshall Rosenberg ons heeft nagelaten. GC heeft mijn leven, mijn werk en mijn begrip van menselijke conflicten diepgaand beïnvloed.

Daarom kan ik niet langer zwijgen over de richting die C GC naar mijn mening inslaat.

Ik ben van mening dat C GC steeds meer politieke en ideologische kaders in de organisatie integreert op manieren die niet inherent zijn aan GC en die in belangrijke opzichten in strijd zijn met de leer en visie van Marshall Rosenberg.

Mijn zorg is niet het bestrijden van racisme, discriminatie, uitsluiting of onrecht. Ik wil dat ieder mens met waardigheid en zorg wordt behandeld. Mijn zorg betreft de institutionalisering van een bepaalde wereldvisie alsof die een verlengstuk is van GC zelf.

Ik verwerp denkkaders die mensen primair indelen in identiteitsgroepen, relaties interpreteren aan de hand van vooraf bepaalde categorieën van macht en privilege, of verschillende autoriteit toekennen aan de perspectieven van mensen op basis van hun sociale identiteit.

Ik verwerp de opvatting dat subjectieve verslagen van "impact" objectieve beschrijvingen zijn van wat een ander heeft gedaan.

Ik verwerp praktijken waarbij meningsverschillen met een ideologische bewering worden geïnterpreteerd als bewijs van schade, privilege, kwetsbaarheid, gebrek aan bewustzijn of onvoldoende inzet voor inclusie.

En ik verwerp elke verwachting dat gecertificeerde trainers of deelnemers bepaalde politieke theorieën, terminologie of interpretaties van de samenleving zouden moeten overnemen om als aanhangers van GC te worden beschouwd.

Deze zorgen komen voort uit wat ik van Marshall heb geleerd.

Marshall leerde ons onderscheid te maken tussen observatie en evaluatie, en onze interpretaties niet als feiten te beschouwen.

Hij leerde ons om verder te kijken dan oordelen, etiketten, diagnoses en vijandbeelden, naar de universele menselijke behoeften die ieder mens deelt.

Hij leerde ons om empathisch te luisteren, zelfs als we het fundamenteel oneens zijn, en om onze meningsverschillen respectvol te uiten.

Hij leerde ons dat de gevoelens van een ander geen bewijs zijn van onze eigen schuld en dat onze gevoelens voortkomen uit onze eigen behoeften, waarnemingen, verwachtingen en interpretaties.

Hij verzette zich tegen dwang en moralistisch denken gebaseerd op 'zou moeten'. GC was bedoeld om het bewustzijn en de keuzevrijheid te vergroten, niet om conformisme te bevorderen.

Marshall maakte ook onderscheid tussen macht over en macht mét. Zijn alternatief voor dominantie was macht die mét anderen wordt uitgeoefend: het nastreven van vrijwillige deelname, wederzijdse beïnvloeding en strategieën die rekening houden met ieders behoeften.

Zijn maatschappelijke visie was niet gebaseerd op het indelen van de mensheid in moreel gerangschikte categorieën. Zelfs in situaties van ernstig onrecht riep hij ons op om ons te verzetten tegen schadelijke handelingen, zonder daarbij het vermogen te verliezen de menselijkheid en behoeften van alle betrokkenen te zien.

Geweldloosheid trekt vanzelfsprekend mensen aan die zich inzetten voor sociale en politieke doelen. Maar een organisatie die belast is met het behoud GC heeft de verantwoordelijkheid om het te beschermen tegen ideologische beïnvloeding door links, rechts of waar dan ook.

Ik wil dat C GC de vrijheid van denken beschermt; het onderscheid tussen observatie en interpretatie; empathie zonder dat overeenstemming vereist is; universele menselijke behoeften; oprechte nieuwsgierigheid ondanks meningsverschillen; en de mogelijkheid voor mensen met zeer verschillende politieke en filosofische opvattingen om samen GC te beoefenen.

Marshall Rosenberg heeft ons geen politieke ideologie nagelaten. Hij heeft ons een manier nagelaten om naar de mens te kijken.

Die erfenis is kwetsbaar.

Ik blijf zeer betrokken bij Geweldloze Communicatie .

Mijn toenemende afstand tot C GC komt niet voort uit het loslaten van Marshalls visie, maar uit mijn verlangen om die te behouden.