Het geluid van verbinding

Als muziekdocent integreer ik een muzikaal en non-verbaal element in mijn trainingen. Muziek is een directe toegangspoort tot het onbewuste. Soms zingen we een lied om onze eigen stem te laten horen en om naar de stemmen in de groep te luisteren. Soms doen we een non-verbale oefening met muziekinstrumenten, een dans of een luisteroefening. Op die momenten verdwijnt de ruis van 'gelijk willen hebben' onmiddellijk.

Er ontstaat een ruimte waarin we observeren zonder oordeel, aanvoelen wat nodig is en direct reageren door onze aanwezigheid. Voor mij is dat de synergie tussen Geweldloze Communicatie en muziek: we leren luisteren naar de ondertonen, we blijven buiten het domein van 'goed en fout' en we verbinden ons hart tot hart.

Wanneer we communiceren, focussen we ons vaak op de letterlijke inhoud. Psycholoog Albert Mehrabian legde met zijn 7-38-55-regel uit dat onze communicatie als een ijsberg is, waarvan het overgrote deel zich onder de waterlijn bevindt, in het onbewuste. Hij stelt dat communicatie voor 55 procent bestaat uit lichaamstaal (met name gezichtsuitdrukkingen), voor 38 procent uit intonatie en stemgebruik (volume, toonhoogte, klemtoon) en voor 7 procent uit gesproken woorden.
Het fascinerende is dat we ons vaak fixeren op die zeven procent, terwijl het echte leven zich afspeelt in het onbewuste. Zoals Tjeu van den Berk treffend beschrijft, is het onbewuste de plek waar het leven werkelijk wordt geleefd. Dit besef heeft ook mijn leven radicaal veranderd.

Voor mij Geweldloze Communicatie een manier van leven en een kunst van het leven geworden. Het vereist een groeiend bewustzijn, een innerlijke houding van de ander op gelijke voet te benaderen, met diep respect en oprechte nieuwsgierigheid. Dat klinkt eenvoudig, maar de realiteit blijkt vaak complexer. Ik groeide op in een tijdperk waarin gesprekken werden gebruikt om iemands gelijk te bewijzen. Door Geweldloze Communicatie, werd het me pijnlijk maar tegelijkertijd prachtig duidelijk: verbinding met een ander is voor mij zoveel waardevoller dan gelijk hebben. Die verbinding vereist echt luisteren, begrijpen, open vragen stellen en dieper inzicht zoeken: wat speelt er zich werkelijk af in de ander?

Tegelijkertijd leerde deze reis me om in de spiegel naar mezelf te kijken. Welke wensen, verlangens en behoeften bestaan ​​er in mijn eigen innerlijke wereld? Die ontdekkingsreis leverde antwoorden op die heel anders waren dan ik me van tevoren had voorgesteld. Onder de oppervlakte bleken diepe, universele behoeften een rol te spelen: veiligheid, erbij horen, zelfliefde, zelfvertrouwen, waardering, liefde en verbondenheid.
Ik was diep ontroerd door deze ontdekking en besef nu ook dat ik anderen kan en wil helpen hun eigen behoeften te ontdekken. Want het vervullen van elkaars behoeften schept verbondenheid.