Ga direct naar de hoofdinhoud
Portret van Laure Poucet

Laure Poucet

Gecertificeerd trainer sinds 2025

Nurse
"Op het moment dat we ervoor kiezen om lief te hebben, beginnen we te vechten tegen overheersing, tegen onderdrukking." Alles over liefde, Bell Hooks
Spreekt Frans
Current Country: France
Land van herkomst: Frankrijk
"Het begrip dat de CNV heeft gekregen, is niet voorbij als de formateur weet dat de houding die men inneemt au quotidien en dat wat persoon is."

Misschien ontmoeten we elkaar tijdens een training, een trainersbijeenkomst, of gewoon omdat je nieuwsgierig bent naar wat ik heb gelezen. Het leren van GC heeft mijn leven veranderd, "ten goede of ten kwade".

Toen ik klein was, haatte ik de macht die volwassenen over kinderen hadden – thuis, op school, op straat, in de bioscoop, bij de dokter... En nu ik zelf moeder ben, merkte ik dat ik dezelfde houdingen herhaalde die ik mezelf had beloofd niet te herhalen. Om mezelf de middelen te geven het anders aan te pakken met mijn zoon, deed ik mijn eerste stage. Daardoor herinnerde ik me weer dat emoties de sleutel zijn tot wat belangrijk voor me is en dat ik die emoties op een manier kan uiten die mijn kans vergroot om gehoord te worden.

Ik heb mijn vermogen om naar anderen te luisteren verder versterkt – mijn familie en vrienden, mijn collega's en vooral de leerlingen die ik op de afdeling schoolverpleegkundige ontving. Samen met hen heb ik preventieve maatregelen en gezondheidsvoorlichting uitgevoerd door hun psychosociale vaardigheden te ontwikkelen. Na 30 jaar in de boeiende verpleegkunde te hebben gewerkt, eerst op een multidisciplinaire intensive care en daarna in de schoolgezondheidszorg, zou ik een boek vol anekdotes kunnen schrijven die illustreren wat ik allemaal heb gemist vóór mijn tijd GC en wat het me heeft gebracht. De kwaliteit van aanwezigheid voor jezelf en anderen, empathisch luisteren, aandacht voor wederzijdse behoeften en authentieke expressie zijn allemaal transformerend geweest.

Mijn leergierigheid bracht me in contact met veel mensen. Ik was soms gefascineerd door de gecertificeerde trainers die ik ontmoette. De ontdekking dat Geweldloze Communicatie ( GC ) een manier was om bij te dragen aan een diepgaande maatschappelijke transformatie en een betere verdeling van middelen, gaf zoveel betekenis aan de overdracht ervan dat ik in 2020 de certificeringsopleiding tot trainer ben gestart.

In 2021 realiseerde ik me dat ik in een relatie met een gecertificeerde trainer te maken had gehad met een gebrek aan respect voor mijn toestemming, misbruik en ontkenning van verantwoordelijkheid – een relatie die uiteindelijk toch niet zo liefdevol bleek te zijn. Ik ontdekte ook dat andere vrouwen soortgelijke ervaringen hadden, met deze trainer of met anderen. Verschillende van ons benoemden wat we hadden meegemaakt: psychologisch, seksistisch en seksueel geweld. Deze ervaring hielp me de toepassing en herhaling van bepaalde geweldsmechanismen, gebaseerd op hiërarchische ideologieën, te begrijpen en ik werd me bewust van het systemische karakter van geweld.

Sindsdien ben ik blijven leren, vragen stellen, onderzoeken en manieren ontdekken om GC General Communication) te onderwijzen die rekening houden met racisme, seksisme, validisme, klassisme en de dominantie van volwassenen. Door seksistisch en seksueel geweld binnen het Franse GC netwerk te benoemen, begreep ik al snel dat, net als elders, systemische onderdrukking mogelijk is omdat de structuur waarin deze plaatsvindt, dit toelaat. Ik ontmoette mensen die zich concreet aan mij verbonden en mij hielpen ervaren wat het betekent om een ​​bondgenoot te zijn.

Binnen het CNV-netwerk in Frankrijk heb ik de mechanismen van systemische bescherming gezien en ervaren: minimalisering, ontkenning van collectieve verantwoordelijkheid, oppervlakkige empathie die de context negeert, het ontbreken van contextuele empathie, een gelijkstelling van de behoeften van daders en slachtoffers, overbescherming van daders, verwarring tussen conflict en agressie, onzichtbaarheid, het stilzwijgen en de zelfisolatie van slachtoffers om hun eigen veiligheid te waarborgen.

Sindsdien heb ik geleerd om deze universele mechanismen in machtsverhoudingen te benoemen en om voorwaarden en grenzen te formuleren. Ik heb ook enkele van mijn eigen blinde vlekken herkend, geleerd ze te erkennen en verantwoordelijkheid genomen wanneer ik bijdraag aan het reproduceren van deze maatschappelijke patronen – vooral wanneer ik in een bevoorrechte positie verkeer. Dit heeft me nederigheid bijgebracht en me geholpen om certificering te zien voor wat het voor mij betekent: een stap op een levenslange reis. Het gaat er niet zozeer om wat een trainer van GC begrijpt, maar om de houding die hij of zij in het dagelijks leven uitstraalt.

Ik wil een betrokken GC uitstralen die mensen in staat stelt zich te positioneren en concreet te handelen – individueel en collectief – om daadwerkelijk rekening te houden met onze gemeenschappelijke behoeften.

Moedertaal van de trainer

Peut-être allons nous nous rencontrer parce que nous participerons à un stage ensemble, ou lors d’une rencontre de formateurice ou juste parce que vous avez la curiosité de lire ces lignes. L’apprentissage de la CNV a changé ma vie « pour le meilleur et pour le pire ».

Petite, je détestais ce rapport de domination que les adultes avaient sur les enfants : dans la famille, à l’école, dans la rue, dans les films, chez le médecin… Et voilà qu’une fois devenue maman, je répétais des attitudes que je m’étais promise de ne pas reproduire. Alors, pour me donner les moyens de faire autrement avec mon fils, je participe à mon premier stage. Cela m’a permis de me rappeler que les émotions sont la porte d’accès à ce qui est important pour moi et l’exprimer d’une façon qui augmente mes chances d’être prise en compte. J’ai renforcé encore plus mes capacités d’écoute des autres : ma famille et mes amis, mes collègues. Et surtout les élèves que j’accueillais dans mon bureau d’infirmière scolaire et auprès desquels je menais des actions de préventions et d’éducation à la santé en développant leurs compétences psychosociales. Avec 30 ans d’exercice du métier passionnant d’infirmière en réanimation polyvalente puis en santé scolaire, je pourrais écrire un livre rempli d’anecdotes qui illustreraient tout ce qui m’a manqué avant la CNV et tout ce qu’elle m’a apporté. La qualité de présence à soi ET à l’autre, l’écoute empathique, l’attention mise sur la prise en compte des besoins mutuels, l’expression authentique…

Ma soif d’apprendre m’a amené à rencontrer de nombreuses personnes. J’ai parfois été « subjuguée » par les formateurices certifiées que j’ai croisé. La découverte que la CNV était un moyen de contribuer à une transformation sociale profonde pour un meilleur partage des ressources donnait un tel sens à sa transmission que je suis entrée sur le parcours de certification pour devenir formatrice en 2020.

En 2021, je réalise que j’ai vécu du non respect de mon consentement, de l’abus et du déni de responsabilité dans une relation, pas si amoureuse que ça finalement, avec un formateur certifié et que c’est aussi le cas d’autres femmes avec ce formateur ou avec d’autres. Nous sommes plusieurs à nommer ce que nous avons vécu : des violences psychiques, sexistes et sexuelles. Cette expérience m’a permis de comprendre l’utilisation et la répétition de certains mécanismes de violences basées sur des idéologies hiérarchisantes et je prends conscience du caractère systémique de la violence. Depuis je m’informe, je questionne, je cherche, j’apprends comment transmettre une CNV prenant en compte le racisme, le sexisme, le validisme, le classisme, …. et la domination adulte. En nommant les violences sexistes et sexuelles dans le réseau CNV français, j’ai très vite compris que, comme ailleurs, les actes d’oppressions systémiques sont rendu possible parce que la structure dans laquelle ils se produisent rend cela possible. J’ai rencontré et été accompagnée par des personnes qui se sont engagées concrètement à mes côtés et m’ont fait vivre la posture d’alliée. Dans le réseau CNV en France j’ai vu et vécu les mécanismes de protection systémique : La minimisation, le déni de responsabilité collective, une empathie de surface qui ne prends pas en compte le contexte des faits, l’absence d’empathie située par rapport au contexte des faits, une mise en équivalence des besoins des auteurs d’actes et des victimes, la surprotection des auteurs, la confusion de traitement entre un conflit et une agression, l’invisibilisation, la silenciation, l’auto-exclusion des victimes pour assurer elle-même leur sécurité …

Depuis, je continue à apprendre à nommer ces mécanismes universels dans les rapports de domination et à exprimer des conditions et des limites. J’ai également vu certains mes propres angles morts, appris à les dire et à en prendre la responsabilité lorsque je contribue à reproduire ces schémas de fonctionnements sociétaux, en particulier lorsque je suis en situation privilégiée. Cela m’a appris l’humilité et à voir la certification pour ce qu’elle représente pour moi : une étape sur un chemin de vie. Ce n’est pas tant la compréhension que l’on a de la CNV comme formateurice qui compte que la posture que l’on incarne au quotidien en tant que personne.

Je souhaite transmettre une CNV engagée et qui redonne le pouvoir de se positionner et d’agir concrètement, individuellement et collectivement, pour une réelle prise en compte de nos besoins mutuels.

Deel deze pagina:

TRAININGSDOELSTELLING:

  • Bedrijf
  • Kinderen
  • Onderwijs
  • Algemeen
  • Gezondheid en genezing
  • Ouderschap en gezin
  • Sociale verandering

Neem contact op met Laure Poucet

Tourniquet *