GC is uitstekend in het minimaliseren van weerstand en het opbouwen van vertrouwen.
Dit stelt ons in staat om in onderling overleg keuzes te maken ten dienste van het leven.

Als je met Kristin Masters hebt samengewerkt of gespeeld, ken je haar als een mens met diepgang en veelzijdigheid, met een basis in dankbaarheid en verdriet, als iemand die open is over haar kwetsbaarheid en haar kracht om trouw te blijven aan haar waarden. Kristin brengt afstemming, resonantie, inzicht en compassie in haar werk gericht op persoonlijke heling en maatschappelijke verandering.

Mocht je haar nog niet kennen, dan is het goed om te weten dat deze waarden geworteld zijn in een streven naar de waarheden van onderlinge afhankelijkheid, het opbouwen van vertrouwen en de bereidheid om grenzen te verleggen, wat ten goede komt aan menselijke relaties en de aarde die we delen. Er wordt wel gezegd dat Kristin "alles, zelfs de meest serieuze zaken, benadert met de geest van afgestemd spel en creativiteit." Je vindt haar vaak zingend en kunst makend, vaak geïnspireerd door de natuur of getuige van menselijke vrijgevigheid en vriendelijkheid. Ze voelt de myceliumstructuur onder onze voeten als een wegwijzer naar de gemeenschappen waartoe ze behoort en die ze met al haar kracht koestert.

Een van Kristins passies en "specialisaties" is het werken met verdriet en dankbaarheid. Ze gelooft dat "we alleen rouwen om datgene waar we van houden", en dat we verdriet en vreugde/spel samen moeten delen, niet alleen.

Als facilitator en ruimtebegeleider voor groepen, zowel in leerprocessen als in conflictsituaties, maakt Kristin gebruik van diverse modellen om in te spelen op groeps- en individuele ervaringen, een veilige en respectvolle omgeving te creëren die rekening houdt met verschillende behoeften, en vertrouwen en mogelijkheden te ontwikkelen voor wat mogelijk is.

Kristin begon de principes en vaardigheden van Geweldloze Communicatie in 1994, toen ze samenwerkte met Jean Morrison in de gevangenis van San Quentin aan programma's voor alternatieven voor geweld. Ze besefte de kracht van GC toen het haar huwelijk redde (dankzij Jean!) in 2001 en besloot zich er volledig voor in te zetten. Kristin werd in 2010 gecertificeerd trainer. Kristin weeft modellen, principes en kaders samen, waarbij ze GC Communicatie als basis en leidraad gebruikt. Ze is leraren en mede-creators zeer dankbaar voor hun krachtige aanpak van de uitdagingen waar de mensheid voor staat.

Kristin geeft hieronder de volgende context:
Ik ben een witte Amerikaan. Ik ben een queer weduwe die mijn vrouw verloor aan hersenkanker, een liefdevolle moeder (van een lieve dochter van in de twintig). Ik leef in een zacht ouder wordend, cisvrouwelijk, volslank lichaam dat nog steeds grotendeels doet wat ik ervan vraag.

Ik bied individuele coaching, bemiddeling/begeleide dialoog, facilitatie, organisatieadvies, workshops en retraites aan over uiteenlopende onderwerpen. Of ik nu de kans krijg om je te ontmoeten/met je samen te werken/spelen of niet, ik kijk ernaar uit om me voor te stellen welke visies en dromen we zouden kunnen delen en welk verschil we zouden kunnen maken.

Dank aan leraren en inspiratiebronnen:

Kristin is vooral dankbaar voor twee geliefde mentoren die cruciaal zijn in het Venn-diagram van rolmodellen op het pad naar persoonlijke heling en sociale/politieke actie.
Lillian Roybal Rose als docent/trainer op het gebied van diversiteit, interculturele communicatie en conflictoplossing.
Joanna Macy (en “The Work that Reconnects”) is een ervaren lerares die de theorie van levende systemen, boeddhistische principes en empowerment heeft geïntegreerd om de wanhoop over de milieu- en sociale rechtvaardigheidscrises in onze prachtige maar zieke wereld aan te pakken.
En ook diep verbonden met…
Robert Gonzales voor zijn innerlijke werk van compassie, zelfverantwoordelijkheid en de schoonheid van behoeften.
Miki Kashtan voor haar benaderingen en toepassingen van de kernwaarden, haar denken over de overgang van schaarste, scheiding en machteloosheid naar genoegzaamheid, onderlinge afhankelijkheid en keuze.
Sarah Peyton, voor haar kaders van relationele neurobiologie, waarbij ze resonerende taal, onbewuste contracten, tijdreizende empathie en familieopstellingen gebruikt om ons te laten zien hoe we ons zenuwstelsel kunnen ondersteunen bij het helen van trauma.
Dr. Roxy Manning voor haar werk over het bewust worden van macht en privilege, het aanpakken van microagressies en het opbouwen van een liefdevolle gemeenschap.
Kazu Haga en Mike Tinoco voor hun vasthoudendheid aan de principes en methoden van Kingiaanse geweldloosheid.
En te veel anderen om op te noemen als student, teamlid en co-facilitator.