Mijn naam is Kontxi Ruiz. Ik ben geboren in 1970 in Bilbao, waar ik nog steeds woon. Ik heb een diploma in bedrijfskunde en al meer dan twintig jaar wijd ik me aan het geven van trainingen en bijlessen aan universiteitsstudenten.

In 2012 werd ik moeder; mijn zoon werd geboren toen zijn vader en ik al bezig waren met een scheiding. Ik kan je vertellen dat het moederschap het begin was van een innerlijke revolutie in mijn leven die nog steeds voortduurt. De eerste twee jaar kende ik meer momenten van verdriet dan van vreugde, met veel angsten en onzekerheden... en een gevoel van grote eenzaamheid.

Toen ik in 2014 voor het eerst over Geweldloze Communicatie hoorde, stond ik even stil bij mijn leven en ontdekte ik relaties vol oordeel, wrok, controle, eisen... Het besef hiervan was op dat moment erg pijnlijk, maar tegelijkertijd ook een opluchting... Het hielp me te begrijpen waarom ik me zo ongelukkig voelde en ook te beseffen dat ik de macht had om anders te leven, om mijn manier van omgaan met anderen te veranderen, zelfs als anderen niet veranderden...

Dus ik begon te lezen over GC , ik begon op mijn eigen manier te oefenen, ik begon kleine "wonderen" te ervaren... Ik wilde meer weten, ik bezocht workshops, festivals met meerdaagse bijeenkomsten... Totdat de nieuwe taal beetje bij beetje meer werd dan een effectief communicatiemiddel, maar eerder een manier van leven... En het is ook een passie, een persoonlijke drijfveer die me uitnodigt om te blijven experimenteren en leren, en ook om te delen, iets dat me zo veel helpt, dat me zoveel geeft... Daarom is ComunicArte ontstaan, daarom is deze blog ontstaan.

En ik voel me steeds levendiger en alerter, en ik zoek naar relaties waarin ik mijn volledige scala aan kleuren kan laten zien, al mijn authenticiteit, en tegelijkertijd mijn best doe zodat de ander ook zijn of haar ware zelf kan tonen. Relaties waarin we conflicten zien als een kans om te groeien, elkaar beter te leren kennen, de band te versterken. Waar niets statisch is en ik elke dag met nieuwsgierigheid naar mezelf en jou kijk, zonder elkaar als vanzelfsprekend te beschouwen. Waar ik leer contact te maken met mijn gevoelens en behoeften, mijn kracht te gebruiken en actie te ondernemen om ze te bevredigen, maar wel zorgvuldig, en tegelijkertijd rekening te houden met jouw gevoelens en behoeften.