Mijn wens is om mijn steentje bij te dragen aan de onvermijdelijke transformatie die onze wereld nodig heeft om vreedzamer te worden. Voorlopig betekent dat dat ik binnen mijn eigen gemeenschappen zo geweldloos mogelijk handel, terwijl ik tegelijkertijd mensen en organisaties steun die actief werken aan het veranderen van systemen en structuren om al het leven op aarde te dienen. Ik geloof dat persoonlijke transformatie en maatschappelijke verandering onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Mijn intentie is om ondersteunende ruimtes te creëren waar mensen diep contact kunnen maken met zichzelf – in de erkenning dat deze innerlijke verbinding essentieel is om authentiek om te gaan met trauma, verdeeldheid en andere barrières die ons ervan weerhouden een vreedzamere wereld te creëren. Ik zet me met hart en ziel in om mensen bewust te maken van systemische maatschappelijke dynamieken en te begrijpen hoe macht werkt in relaties en gemeenschappen. Het herkennen van patronen van onderdrukking en privilege stelt ons in staat om Geweldloze Communicatie (GC) toe te passen op manieren die werkelijk rechtvaardigheid en heling dienen, en zo verder te gaan dan individueel comfort en collectieve bevrijding te bewerkstelligen.

Het ondersteunen van leerkrachten en ouders bij het empathisch contact maken met kinderen heeft voor mij een bijzondere betekenis, omdat het voelt als het planten van zaadjes voor een meer compassievolle toekomst.
 Mijn interesse in het bestuderen van het zenuwstelsel en onze reacties op trauma's vormt de basis van mijn benadering en de manier waarop ik GC. Inzicht in hoe ons lichaam reageert op stress en trauma opent meer compassievolle wegen naar genezing en verbinding. Dit somatische bewustzijn verrijkt GC praktijk, omdat het erkent dat transformatie plaatsvindt in onze gehele lichamelijke ervaring.

Mijn begrip van GC is gevormd door het leren van en met vele inspirerende docenten en beoefenaars. Vivet Alevi gaf me in 2007 een fundamentele introductie en ondersteunde me later als beoordelaar. Ik beschouw het als een voorrecht om te leren van Marshall Rosenberg, Isolde Teschner, Kit Miller, Dominic Barter en Miki Kashtan.

Ik ben ook zeer geïnspireerd door het werk van Joanna Macy en Andrea Gibson, wier perspectieven op diepe ecologie en poëtische waarheidsvinding mijn begrip verrijken van wat het betekent om in deze tijd geweldloos te leven.