Tijdens mijn studie aan Harvard heb ik Engelse en Hebreeuwse literatuur gestudeerd. Daarna behaalde ik mijn onderwijsbevoegdheid via het Stanford Teacher Education Program en ging ik aan de slag als docent Engels en drama op een middelbare school. Na vijf jaar lesgeven wilde ik het onderwijs vanuit een breder perspectief bekijken, dus keerde ik terug naar Stanford voor een doctoraat in curriculumontwikkeling en lerarenopleiding. Ik wilde onderzoeken hoe school betekenisvoller kon zijn voor kinderen. Mijn onderzoek richtte zich op de manier waarop onderwerpen die voor leerlingen van belang zouden kunnen zijn – onderwerpen met een morele, existentiële en spirituele betekenis – wel of niet aan bod komen op middelbare scholen. Helaas werden juist de vragen die jongeren zouden moeten boeien, en die essentieel zijn voor burgers in een democratie, zoals "Wat zou een rechtvaardige oorlog zijn?" of "Moeten we grenzen stellen aan wetenschappelijk onderzoek?", vrijwel nooit besproken in de klaslokalen die ik observeerde. Ik schreef een boek over mijn onderzoek naar dit onderwerp, getiteld " Moral Questions in the Classroom".

Vervolgens gaf ik leiding aan de Coalition of Essential Schools (CES), een nationale non-profitorganisatie voor schoolhervorming die zich richt op het creëren van rechtvaardigere, flexibelere, gepersonaliseerde en betekenisvollere scholen – scholen die mensen de vaardigheden bijbrengen die nodig zijn voor deelname aan een functionerende democratie. Tijdens mijn tijd bij CES was ik co-auteur van Teaching as Inquiry en Choosing Small.

Intussen had ik het ongelooflijke geluk Inbal Kashtan te ontmoeten en met haar te trouwen. Zoals ik al in de beschrijving van mijn werk met stellen heb vermeld, hadden Inbal en ik allebei de ideeën van Geweldloze Communicatie ( GC ) omarmd toen onze relatie net begon. Ik denk dat we sowieso een goed stel zouden zijn geweest. Maar ik weet ook dat het diepe vertrouwen dat we in onze beginjaren hebben opgebouwd, het vermogen om moeilijke tijden te doorstaan, de snelle manier waarop we na conflicten de relatie weer konden herstellen – dit alles werd enorm bevorderd door onze bewuste communicatiepraktijk, gebaseerd op GC .

Toen onze zoon Yannai geboren werd, besloten we dat we ook in het ouderschap de ideeën van GC zouden proberen te belichamen. Wat een geweldige reis was dat voor ons drieën. Samen besloten we (en heroverwogen we die beslissing gaandeweg) dat Yannai thuisonderwijs zou krijgen, geleid door zijn eigen nieuwsgierigheid en passies, in zijn eigen tempo en op zijn eigen manier. Inbal en ik speelden een belangrijke ondersteunende rol in dat proces. Het zou veel ruimte in beslag nemen om alle boeken op te noemen die we samen lazen of alle avonturen die we met z'n drieën beleefden als onderdeel van het thuisonderwijs dat we 'Life Lab' noemden. Het was inderdaad een levend laboratorium, vol planten en dieren, sterren en sterrenstelsels, reageerbuizen en branders, stenen en rivieren. Ik ben ontzettend dankbaar voor de saamhorigheid en de gezamenlijke ontdekkingstocht van die jaren. In veel opzichten waren we alle drie leerlingen van Life Lab – en we hebben er veel geleerd. Helaas bestaat 'Life Lab' formeel niet meer. Yannai ging naar de universiteit, studeerde af in het voorjaar van 2020 en gaat nu door naar de masteropleiding.

Tijdens die jaren van 'Life Lab' bij ons thuis, werd Inbal een zeer geliefde docent Geweldloze Communicatie. Het project waar ze het meest gepassioneerd over was, was het gebruik van GC in de opvoeding. Inbal geloofde dat de praktijk van het opvoeden een essentiële bijdrage kon leveren aan sociale rechtvaardigheid, en ze ontwikkelde, naast vele andere programma's en praktijken, het eerste GC Family Camp, waarvan de 'afstammelingen' nog steeds in de VS en andere landen plaatsvinden; het Parent Peer Leadership Program, een traject voor ouders om GC met andere ouders; en ze schreef Parenting from Your Heart, nog steeds een veelgebruikt naslagwerk voor iedereen die meer wil leren over opvoeden met GC. Inbal leefde in die jaren ook met kanker. Ik ben ontzettend verdrietig om te moeten zeggen dat ze in 2014 is overleden. Haar nagedachtenis is een grote zegen voor mij en vele anderen.

Om in die jaren meer flexibiliteit te hebben, verliet ik mijn werk in de wereld van schoolhervormingen, werd ik zelfstandig ondernemer en richtte ik me meer op het geven van GC en het werken als relatiecoach. Sinds 2006 geef ik GC en coach ik communicatie in uiteenlopende contexten. Dit werk is een grote aanwinst voor me, omdat ik geloof dat de manier waarop we praten van groot belang is voor al onze relaties, en ik deel graag vaardigheden en inzichten die succesvollere communicatie mogelijk maken. Ik heb ook het geluk gehad om sinds 2006 docent te zijn aan het Mandel Teacher Educator Institute, waar een van onze kernprincipes is: "de manier waarop we praten is belangrijk".

Als ik niet aan het lesgeven ben of met cliënten werk, wandel ik graag in mijn geliefde sequoiabossen in de heuvels van Oakland, Californië, en ga ik kamperen en wandelen in de wildernis. Hieronder zie je een foto van een wandeling die ik met veel geluk heb gemaakt in de Canadese Rockies.