Ik ben geboren in 1947 in een Italiaanse buurt, die langzaam een zwarte buurt werd, vlakbij het Vrijheidsbeeld. Mijn vader was mortierschutter in Pattons 4e Pantserdivisie. Zijn ervaringen in de strijd, en natuurlijk zijn eigen jeugd daarvoor, maakten geweld tot een belangrijk thema in mijn kindertijd. Vechten werd verheerlijkt, woede en geweld werden als voorbeeld gesteld en dogmatische theologie werd verkondigd. In '69 ging ik naar Europa, waar ik drie jaar heb doorgebracht.
Ik behaalde een master in filosofie aan de Sorbonne, Universiteit van Parijs, en tegelijkertijd het grootste deel van een master in Franse literatuur aan de New York University in Parijs. Ik trainde in karate en behaalde uiteindelijk de derde dan zwarte band, leerde vloeiend Frans spreken en kon me redelijk verstaanbaar maken in het Italiaans. De volgende tien jaar bracht ik door in Azië, waar ik een aantal belangrijke inzichten opdeed. De belangrijkste daarvan vond plaats in Daramsala, waar ik lessen volgde in de Tibetaans-boeddhistische bibliotheek.
Ik las J. Krishnamurti en realiseerde me dat mijn fundamentele levenswijze, gebaseerd op fysieke en intellectuele dominantie, me nooit zou brengen waar ik wilde zijn. Sterker nog, het grootste deel van mijn denken was eigenlijk een vorm van lijden. Dat was een openbaring voor me. De weg uit dit lijden is het proces van onbevooroordeelde observatie, wat sinds die tijd in '74 mijn belangrijkste oefening is. Het leven in Rajneesh' (ook bekend als Osho's) commune in Poona, India, en later in Oregon, bood me de mogelijkheid om dit onderzoeksmodel uit te testen en vele andere experimenten uit te voeren. In die jaren leerde ik over de wisselwerking tussen meditatie en seksualiteit, over macht, jaloezie, conflict, hoe je alles kunt vieren, inclusief de dood, en beleefde ik mijn diepste ervaringen met loslaten en onvoorwaardelijke liefde, om nog maar te zwijgen van het slaan van koeien en het berijden van paarden!
In 1985 verhuisde ik naar Santa Fe, New Mexico, en bracht ik veel tijd door met wat ik 'mannenwerk' zou noemen. Dat hield in dat ik delen van mezelf herontdekte die ik in de schaduw had gedrukt, zoals angst, schaamte en verdriet. Woede was als een deksel op de put van deze diepe, pijnlijke emoties en overtuigingen. Deelname aan mannencirkels hielp me meer inzicht te krijgen in hoe ik dit alles in stand hield en tegen welke prijs. In 1994 ging ik weer studeren voor een master in counselingpsychologie. Ik wilde meer betekenis in mijn leven en zag psychotherapie als een manier om anderen te helpen in de context van een zinvol bestaan.
In 1995 luisterde ik naar een opname van Marshall Rosenberg over woede, wat me opnieuw versteld deed staan. Hij leerde me dat ik alleen de oorzaak ben van mijn woede en alles wat ik voel. Dit inzicht hielp me mijn standaardemotie te integreren, die me al meer dan 50 jaar in de greep hield. GC heeft me ook een zeer beknopte manier gegeven om met mezelf en mijn cliënten te werken aan het loskomen van conditionering, een manier die harmonieus aansluit bij de andere praktijken die ik heb onderzocht en blijf onderzoeken, zoals Vipassana, vechtsporten, dans (vooral tango) en genieten van de wildernis met mijn twee gangpaarden.
Ik werk graag met stellen, individuen en groepen als GC trainer of psychotherapeut. Luister naar de podcast ' From the Dao of Domination to the Dao of Dance'. Wat is er leuker dan je te bevrijden van conditionering? Samen bevrijd worden! Groetjes, Jack
