Je hoeft niet goed te zijn. Je hoeft niet honderd mijl op je knieën door de woestijn te kruipen om berouw te tonen. Je hoeft alleen maar het zachte dier in je lichaam te laten liefhebben wat het liefheeft. Vertel me over jouw wanhoop, en ik zal je over de mijne vertellen. Ondertussen gaat de wereld verder. Ondertussen bewegen de zon en de heldere regendruppels zich over het landschap, over de prairies en de diepe bossen, de bergen en de rivieren. Ondertussen vliegen de wilde ganzen, hoog in de heldere blauwe lucht, weer naar huis. Wie je ook bent, hoe eenzaam je je ook voelt, de wereld biedt zich aan je verbeelding, roept je toe als de wilde ganzen, ruw en opwindend – steeds weer verkondigend jouw plaats in de familie der dingen. ~ Mary Oliver
