Al sinds mijn kindertijd is het me duidelijk dat ons leven samen gekenmerkt wordt door een oneindig aantal gezichtspunten, ervaringen en gevoelens van waaruit we het leven beleven. Met dezelfde helderheid herinner ik me hoe deze veelheid aan perspectieven vaak een bron is van wantrouwen, scheiding, uitsluiting, spanningen, geweld en hiërarchieën, in plaats van een kans op verrijking, uitwisseling, gemeenschap en een verruiming van ons begrip, vanuit de erkenning van de waarde van al onze unieke eigenschappen en tegelijkertijd van onze gedeelde menselijkheid.
Geconfronteerd met dit alles, voelde ik al snel de behoefte om in de dialoog zoveel mogelijk mezelf te zijn; om te leren luisteren, mezelf uit te drukken en met meer gevoeligheid te communiceren, met de intentie om zoveel mogelijk gemeenschappelijke grond te vinden. De volgende stap was de wens om mijn energie steeds meer te richten op mijn persoonlijke ontwikkeling, maar ook op de groei van de relaties en systemen waartoe ik als wereldburger behoor, en om de mogelijkheden voor verbinding en samenwerking tussen ons mensen en onze omgeving te bevorderen.
Tijdens mijn studie, het ontwikkelen van mijn gevoeligheid, het groeien in passie en het voorstellen van het Theater van de Onderdrukten als instrument voor bewustwording en actieve participatie, heb ik deze intentie van mij verder ontwikkeld. Deze intentie is steeds sterker geworden en vond een fundamentele en krachtige impuls toen ik in 2017 Geweldloze Communicatie ontmoette, die me sindsdien begeleidt en mijn pad verlicht. Enthousiast, blij en vol verlangen om bij te dragen aan rechtvaardigere en meer verbonden levensrelaties en -systemen, sta ik hier!
