Mijn verhaal met Geweldloze Communicatie ( GC ) begon op een Valentijnsavond in februari 2010 tijdens een conferentie van Thomas D'Assembourg. Het was een ware openbaring: ik ontdekte een visie op de mensheid die resoneerde met mijn diepste waarnemingen en aspiraties, met name door het uitgangspunt dat mensen in de kern bovenal willen bijdragen aan elkaars welzijn en zorg willen dragen voor het leven. Tegelijkertijd werd ik me bewust van het geweld in mezelf en om me heen wanneer verwaarloosde behoeften zich uiten in oordelen, klachten, eisen en schuldgevoelens.
Dit inzicht had zo'n grote impact dat het me op een nieuw pad van leren en transformatie bracht. Het leidde me geleidelijk aan naar het AI- GC trainingsprogramma met Hélène Domergue en Issâ Padovani (2012-2015) en vervolgens naar het ACERTIF-certificeringstraject (2016-2020). Deze dubbele rol als facilitator en trainer leidde vanzelfsprekend tot een verandering in mijn professionele oriëntatie, aangezien ik een passie heb voor het integreren GC in mijn activiteiten.
In 2017 ben ik toegetreden tot het docententeam van het AI- GC programma, waar Hélène Domergue een sleutelrol speelt. Ik werk al enkele jaren met veel enthousiasme mee aan deze training. Wat ik vooral zo fijn vind aan deze driejarige programma's is dat ik de helende rollenspellen steeds verder kan verdiepen en de kracht ervan kan ervaren. Ik waardeer het ook dat ik een aanpak kan overbrengen die persoonlijke verantwoordelijkheid, waardigheid en de zelfbeschikking van degenen die ondersteuning ontvangen bevordert. Ik geloof dat individuele transformaties een voorwaarde zijn voor maatschappelijke evolutie naar meer menselijkheid, vrede en delen.
In vergelijking met andere contexten waarin ik gemotiveerd ben om GC te onderwijzen, leiden mijn professionele ervaring als docent en mijn ervaring als moeder van drie kinderen me soms naar de gebieden onderwijs, instellingen en ouderschap. Tegelijkertijd heb ik over het algemeen interesse in het werken met allerlei soorten publiek, omdat ik denk dat ik kan zeggen dat ik van relaties en mensen in al hun diversiteit houd.
Mon histoire avec la CNV commence un soir de Saint Valentin, en février 2010, lors d’une conférence de Thomas D’Assembourg. Ce fut un véritable coup de foudre : je découvre une vision de l’humain qui répond à mes perceptions et aspirations profondes, notamment à travers le postulat que dans son essence d’origine, l’être humain aime par-dessus tout contribuer au bien-être les uns des autres et prendre soin de la vie. En même temps je prends conscience de la violence, en moi et autour de moi, quand les besoins négligés s’expriment sous la forme de jugements, de plaintes, d’exigences, de culpabilisation.
Le déclic est suffisamment bouleversant pour m’entrainer sur une nouvelle voie d’apprentissage et de transformation qui m’amène petit à petit à suivre le cursus en AI-CNV avec Hélène Domergue et Issâ Padovani (2012-15), puis la filière ACERTIF (2016-20). Ces 2 casquettes d’accompagnante et de formatrice me conduisent tout naturellement vers un changement d’orientation professionnelle car j’ai à cœur de mettre la CNV au cœur de mes activités.
En 2017 je rejoins Hélène Domergue dans l’équipe pédagogique du cursus AI-CNV dont elle est personne source. C’est avec beaucoup d’enthousiasme que je coopère depuis plusieurs années dans cette formation. Ce qui me plait particulièrement lors de ces cursus sur 3 ans c’est de continuer d’approfondir le jeu de rôle de guérison et d’en expérimenter sa puissance. J’apprécie aussi de transmettre une posture qui favorise qui favorise la responsabilisation personnelle, la dignité et la souveraineté des personnes accompagnées. Je nourris la confiance que les transformations individuelles sont le préalable de l’évolution de la société vers davantage d’humanité, de paix et de partage.
Par rapport aux autres contextes où j’ai de l’élan à transmettre la CNV, mon expérience professionnelle d’éducatrice et mon vécu de maman de 3 enfants m’orientent de temps en temps vers les domaines de l’école, de l’institution et de la parentalité.
En même temps, à priori, tous les publics peuvent susciter mon intérêt car je crois pouvoir affirmer que j’aime la relation et les gens dans leur diversité.
