Dit is mijn verhaal en mijn zoektocht naar verbinding met mezelf en anderen. Het is niet bijzonder of anders dan welk ander verhaal dan ook, maar het is mijn verhaal en ik wil het delen zodat anderen zich geïnspireerd voelen, zich minder eenzaam voelen dan ik op dit pad was, of gewoon eens lekker kunnen lachen, want dit is altijd mijn medicijn geweest. Wil je meedoen? Welkom.
Wil je de conclusie weten? Ik had altijd al moeite om contact te maken met anderen. Alles draaide "te" om mij. Te direct, te veel energie, te luid, te gepassioneerd, te verveeld... En alsof dat nog niet genoeg was, zocht ik altijd erkenning van anderen, maar die kreeg ik nooit. Hoeveel erkenning ik ook kreeg, ik voelde me niet geliefd of waardig.
Het leven liep anders dan gepland, er gebeurden nare dingen, en op een dag ontdekte ik Geweldloze Communicatie . Het bood me de sleutel tot echte zelfverbinding, waardoor verbinding met anderen daadwerkelijk mogelijk werd.
Tijdens mijn reis ontmoette ik de mensen van DAS België, werd verliefd op deze mensen die zich dagelijks inzetten om het verschil te maken en voor het eerst voelde ik me thuis. Tegenwoordig werk ik bij DAS België als Corporate Connection Partner, omdat verbinding mijn grootste passie is en simpelweg essentieel is in alles wat we doen. Het is belangrijk tussen collega's, tussen teams, tussen mensen en hun managers, tussen klanten en het bedrijf, tussen leveranciers en het bedrijf, … Het kan het leven zoveel mooier maken.
In mijn grootste dromen deel ik mijn ontdekkingen met de wereld en inspireer ik iedereen die ik kan bereiken met verbondenheid en sociale verandering. Vandaag besef ik meer dan ooit dat hoe meer ik mezelf heb geheeld, hoe minder erkenning ik van anderen nodig heb. Dus zeg het luid en duidelijk: "Ik heb geen lange en ingewikkelde titels meer nodig op mijn LinkedIn-profiel, geen talloze dure cursussen en geen ontelbare certificaten om te bewijzen dat ik waardevol en geliefd ben. Ik ben wie ik ben, en dat is alles."
En nu voor degenen die de lange versie willen, bedankt dat jullie zijn blijven lezen 😉
Ik denk dat mijn zoektocht naar betekenis en het vinden van mijn plek al begon toen ik geboren werd. Als kind was ik altijd erg nieuwsgierig naar de wereld, vooral naar hoe mensen met elkaar en met zichzelf omgingen. Als ik met mijn moeder naar de supermarkt ging en ik mensen begon te staren en mijn hoofd schuin hield, hield ze haar adem in! Ik begon spontaan vragen te stellen: 'Waarom koop je al die koekjes terwijl je al zo dik bent?' 'Waarom ben jij zo klein en je auto zo groot?' Ik vroeg zelfs aan een klasgenootje waarom haar neus op een aardappel leek. Zoals je je kunt voorstellen, werden mijn oprechte vragen over het algemeen niet gewaardeerd. En ik was vooral doodsbang voor de schade die ik aanrichtte. Opgroeien was niet makkelijk en omgaan met mensen nog moeilijker. Toen ik begon met werken, had ik altijd een uitdaging nodig en na zes maanden had ik er weer een nodig. Dat leidde ertoe dat ik bij 4 verschillende bedrijven 10 verschillende functies heb bekleed zonder ooit ontslagen te worden. Even ter herinnering: dit was begin jaren 2000 en jobhoppen werd toen niet echt gewaardeerd.
Tegen die tijd had ik voortdurend erkenning van anderen nodig om mijn plek te vinden, om me waardevol en geliefd te voelen.
Na de geboorte van onze tweede dochter in 2007 ben ik een loopbaanadviestraject gestart en weer gaan studeren. Ik heb drie jaar lang voltijds gestudeerd om leraar te worden, de beste keuze van mijn leven. Ik vond het geweldig en daar begon mijn echte heling. Ik was zelf een van de studenten en heb vrienden gemaakt die ik nog steeds zie. Een van de vakken die ik volgde was het boek van Marshall Rosenberg , Geweldloze Communicatie ( GC ), en dat maakte een nieuwe wending in mijn leven.
Daarna werkte ik een paar jaar op scholen, maar ik verlangde ernaar nieuwe horizonten te verkennen. We werden gezegend met nog een kind en ik ging steeds meer werken met leerlingen die moeilijkheden ondervonden. Terugkijkend besef ik dat elke keer dat ik een van hen hielp, ik mezelf ook hielp. Ik begon mezelf een coach voor leerlingen te noemen en ik wilde die titel ook 'verdienen', dus begon ik verschillende trainingen te volgen. De jaren die volgden, investeerde ik in mijn reis, waarin ik engelen en demonen ontmoette, en beiden bleken even waardevol. Ik heb veel geleerd tijdens de verschillende certificeringstrainingen die ik heb gevolgd, en de training die mijn heling echt heeft bevorderd, was mijn GC traject. Dit traject is nog steeds gaande. M. Rosenberg zei: "Je hoeft niet briljant te zijn. Het is genoeg om steeds minder dom te worden."
En tot slot, maar zeker niet onbelangrijk: ik beleef en deel deze reis met mijn man en kinderen. Zij zijn de eerste plek waar ik tot rust kan komen en kan genezen, en daarvoor zal ik hen eeuwig dankbaar zijn.
Waarom deel ik dit allemaal? Het is mijn manier om mezelf erkenning te geven voor mijn reis, en uiteindelijk ging het, en gaat het nog steeds, om het verlangen naar verbinding in mijn hele leven. Wat een drive had ik om al die jaren steeds weer op pad te gaan. Ik zie mezelf niet langer als iemand die gerepareerd moet worden, maar gewoon als iemand die wil leven. Tegenwoordig zie ik mezelf niet als trainer, coach, therapeut, mediator, consultant, mentor, of welk woord dan ook dat even cool en sympathiek klinkt. Ik beperk mezelf niet langer tot een gekwetst persoon of tot een genezer.
Ik ben op reis met mijn rugzak, onderweg. Soms open en klaar om te spelen, soms bang en gesloten, soms de beste versie van mezelf en soms de slechtste.
Ik verlang ernaar om anderen te inspireren en geïnspireerd te worden, te luisteren en gehoord te worden, geprikkeld te worden en zelf de aanleiding te zijn, lief te hebben en geliefd te worden. Ik ben 43, het is tijd om een nieuwe laag van acceptatie van mezelf te omarmen.
Hartelijk dank aan iedereen voor alle cadeaus die ik onderweg heb ontvangen. Ik wens jullie allemaal een verbindende en betekenisvolle reis toe, waar jullie ook zijn.
Veel liefs
Catherine, Doudou, Mamy, Kate, Cathje, Kiki, Catoch, …
