Zowel de ouderen als mijn klasgenoten noemden me Mafalda, en ik herinner me dat ik me afvroeg waarom, vooral waarom menselijk lijden en de planeet. Destijds zei ze dat ze psycholoog of masseur wilde worden, en ik wist ook dat ze vrouwen wilde helpen; het leek alsof ik op de een of andere manier al wist wat mijn bestemming zou zijn. Al sinds mijn kindertijd voel ik me verbonden met het feminisme.

Toen ik op een gegeven moment een carrièrekeuze moest maken, koos ik voor het onderwijs, vanuit de overtuiging dat onderwijs erg belangrijk is. Later ging ik antropologie studeren om de wereld beter te begrijpen en verder te zoeken naar de oorzaken en gevolgen van dingen. Daar stuitte ik op de werken van Casilda Rodrigáñez, die mijn ogen en hart openden en me lieten zien welke richting mijn persoonlijke en professionele leven zou inslaan.

Ik wilde onder andere verloskundige worden. Ik volgde workshops, las boeken, werd door goede vrienden uitgenodigd voor de bevallingen van hun kinderen en ging naar Mexico om verloskunde te leren bij Angelina Martínez. Ik begon oosterse dans te doen om mijn bekken te ontspannen en om weer contact te maken met mijn vergeten lichaam. Casilda sprak over Wilhelm Reich en dat maakte indruk op me; ik wilde er meer over weten.

Ondertussen volgde ik verschillende workshops, werkte ik samen met diverse anderen, en toen, als door een magisch toeval (een soort signaal), bracht het persoonlijke leven me naar Diafreo, waar ik de meeste antwoorden vond die ik zocht. Ik leerde veel over mezelf, over het lichaam, over gezondheid en over emoties, en ik was in staat om te leven vanuit mijn eigen wezen, zoals Casilda dat in haar boeken beschreef.

Na een eerste jaar van het Diafreo-proces besloot ik een opleiding tot facilitator te volgen en ik had het grote geluk dat ik dit kon doen bij Malén Cirerol, een directe leerling van Françoise Mézières en Thérèse Bertherat, en medeoprichter van Diafreo. Maar bovenal een bescheiden en liefdevolle vrouw, ongelooflijk genereus en menselijk, en een onuitputtelijke bron van wijsheid.

Deze training hield, naast het leren van de methode – en de kennismaking met de theoretische grondslagen van Reich, Lowen en Mézières, evenals het humanistische aspect van de begeleiding door Carl Rogers – een diepgaand persoonlijk proces in, essentieel om anderen in hun ontwikkeling te kunnen begeleiden.

Tijdens de training van Diafreo werd ons het boek van Marshall Rosenberg, de bedenker van Geweldloze Communicatie , aanbevolen. Nadat ik een goede vriendin haar manier van uitdrukken zag veranderen, besloot ik het boek te lezen en wist ik dat het pad daar verder liep, om mijn eigen proces te ondersteunen en op een diepere en meer verbonden manier te kunnen begeleiden.

Ik geloof dat het onvermogen om te doen wat we willen en ons leven te veranderen, naast de onmenselijke context waarin we leven, voortkomt uit onze moeite met het verwerken van verdriet en onze verslavingspatronen. Daarom is het mijn wens dat je er beetje bij beetje doorheen kunt komen, zodat je vrijer en bewuster kunt worden.