Ik heb succes in het leven nooit verward met succes in mijn leven. Sinds het einde van mijn studie is dat wat ik graag wil doorgeven. Ondanks een lange en elitaire opleiding (het was mijn enige strategie om zeker te zijn van een plek in de werkende maatschappij, nadat ik mijn baccalaureaat had behaald aan het Nationaal Instituut voor Jonge Blinden), besefte ik al snel de impact van de organisaties waar ik werkte op de menselijke waardigheid en koos ik voor humanitarisme in plaats van Franse of Europese instellingen. Straatkunst leek me een meer geschikte manier om in contact te komen met mensen, of ze nu slachtoffer waren van oorlog of ziekte. Ik ruilde boeken in voor een rode neus: ik werd een ballonkunstenaar en clown voor kinderen, jong en oud.
Mijn plek in de maatschappij vinden was mijn zoektocht naar een plek voor mezelf, terwijl ik anderen een plek gaf door banen te creëren. Op mijn drieëndertigste kreeg ik een burn-out, waardoor ik leerde voor mezelf te kiezen. Tegelijkertijd was het bestrijden van raciale discriminatie op de werkvloer mijn prioriteit. Ik was twaalf jaar lid van een vakbond, waar ik leerde dat het eerste slachtoffer (van intimidatie, discriminatie, enz.) en de enige voor wie ik me niet bekommerde, ikzelf was. Dit, in combinatie met een relatiebreuk en het verlies van mijn tweelingzus op mijn vijfendertigste, deed me de betekenis van menselijke relaties diepgaand heroverwegen.
Ik besloot vervolgens Marshall Rosenberghet boek van Geweldloze Communicatie: Een taal van het leven, te lezen om te ontdekken wat deze Geweldloze Communicatie (GC) in de praktijk betekende. Ik bezocht de conferentie van Pascale Molho over "Depressie en GC", samen met een bevriende advocaat die me verzekerde dat GC te leren GC.
Sinds 2008 heb ik ervoor gekozen om te leren mezelf uit te drukken door contact te maken met wat er in mij leeft, dat wil zeggen door mijn gevoelens en behoeften te uiten.
De ontmoeting met Hélène Domergue in 2009, tijdens mijn eerste workshop persoonlijke ontwikkeling over het helen van oude wonden, opende een breekpunt: het is mogelijk om tot rust te komen; het is mogelijk om constructief van gedachten te wisselen, ten dienste van onze relaties.
Sindsdien heb ik de rol van individuele coach binnen GC voor mezelf en anderen geleerd en geïntegreerd, en ik wil die kennis graag doorgeven. Ik heb in militante en gevangenisomgevingen gespeeld om mijn vermogen te testen om de intentie van GC te beleven: van mens tot mens verbinding maken met vriendelijkheid en bewustzijn.
Mijn activiteiten binnen de Franstalige GC gemeenschap: In 2014 heb ik een netwerk opgericht met als missie wederzijdse ondersteuning, saamhorigheid en professionele ontwikkeling van GC beoefenaars in individuele coaching ("AI-CNV"). Tussen 2013 en 2019 was ik onderdeel van "Déclic" ( GC op scholen) in Noord-Frankrijk en tussen 2016 en 2020 van de groep "Gevangenissen".
Ik probeer de spiritualiteit GC te integreren en tot leven te brengen door veilige en luchtige ruimtes te creëren binnen de groepen. Iets in mij houdt ervan om een sfeer van onbezorgdheid en speelsheid te creëren, om mensen uit te nodigen daarvan te genieten.
Mijn werk op het gebied van maatschappelijke verandering bestaat uit het bijdragen aan de openstelling, oftewel de toegankelijkheid, van opleidingen en trajecten:
- Wat betreft leren (voor visueel, auditief en kinesthetisch ingestelde mensen).
- Wat de financiën betreft: ik wil dat iedereen kan deelnemen, niet alleen mensen uit een bepaalde sociale klasse. Ik heb bijvoorbeeld voor ATD-Quart Monde gewerkt. Het gaat me niet om winst maken, maar om mensen uit alle lagen van de bevolking te bereiken.
- Tot slot probeer ik de nieuwsgierigheid en interesse te wekken van mensen die a priori heel ver van GC af staan, wat betreft waardigheid, integriteit en innerlijke kracht.
