Ik kwam in 2011 bij toeval in aanraking Geweldloze Communicatie toen ik mijn ouders vergezelde naar een introductieseminar. Ik was meteen onder de indruk: alles aan GC leek me zo helder en eenvoudig, en intellectueel heel makkelijk te begrijpen. In de jaren die volgden, besefte ik geleidelijk dat Geweldloze Communicatie weliswaar eenvoudig is, maar allesbehalve makkelijk als je decennialang hebt geleefd in een maatschappij waar beloning en straf aan de orde van de dag zijn.

Vooral met mijn kinderen, maar ook als manager, had ik ongelooflijk hoge verwachtingen van mezelf en was ik erg streng voor mezelf als het me niet lukte om mijn medemensen "gelukkig" te maken. Ik was vaak onzeker omdat ik het koste wat kost "goed" wilde doen en verloor mijn gevoel voor proportie. Diep van binnen geloofde ik dat het belangrijker was om verantwoordelijkheid te nemen voor anderen en hun behoeften dan voor mezelf en mijn eigen behoeften.

Ik verlangde naar zelfliefde en zelfacceptatie. Maar pas na een huwelijkscrisis en de grote pijn die daarmee gepaard ging, durfde ik eindelijk voor mezelf en mijn behoeften op te komen. Gaandeweg leerde ik dat woede me in staat stelt van mezelf te houden, mits ik die op tijd herken en omzet in helderheid. Mijn relaties – met mijn man, mijn familie en mijn medemensen – zijn sindsdien levendiger geworden en ik heb veel meer zelfvertrouwen gekregen.

Als GC trainer wil ik anderen inspireren om zichzelf serieus te nemen, voor zichzelf op te komen zonder geweld en het risico te durven nemen om imperfect te zijn. Ik wil bijdragen aan een empathische en levendige gemeenschap – niet alleen tussen mensen onderling, maar in verbinding met alle levende wezens.