Traditioneel onderwijs of partnerschapsonderwijs
Welke onderwijsaanpak bereidt leerlingen het beste voor op de toekomst?
In een tijdperk waarin de wereldbevolking in een duizelingwekkend tempo toeneemt, waarin het globaliseringsproces het mondiale economische speelveld heeft verbreed en verweven, en waarin de planeet waarop we leven lijdt onder het huidige beleid en de huidige praktijken, is het van vitaal belang dat alle wereldburgers als partners optreden. Van kleuterschool tot universiteit bieden onderwijsinstellingen cursussen aan die bedoeld zijn om leerlingen te leren hoe ze met elkaar moeten communiceren en samenwerken. Tegelijkertijd neigen onderwijspedagogiek en -praktijken echter vaak naar hiërarchische onderwijs- en relationele strategieën om het leerproces en het klassenklimaat te beheersen. Wanneer het leerproces, of de leeromgeving, wordt beheerst door hiërarchische strategieën, geven docenten mogelijk geen goed voorbeeld en leren leerlingen mogelijk geen onderling afhankelijke communicatie en relationele dynamiek. Partnerschapsgerichte onderwijsstrategieën kunnen effectiever een voorbeeld geven van onderling afhankelijke relationele dynamiek zoals compassie, samenwerking en gelijkwaardige communicatie, en kunnen bovendien zelfredzaamheid, creativiteit en kritisch denken bij leerlingen bevorderen.
Deze scriptie onderzoekt 1) de aard van hiërarchische en partnerschapsgerichte onderwijs- en relatiestrategieën, 2) de manieren waarop training in het concept en gebruik van empathie de communicatie- en relatiestrategieën van Graduate Teaching Assistants (GTA's) met hun studenten op universitair niveau beïnvloedde, en 3) de impact van de introductie van het communicatiemodel Geweldloze Communicatie (ook bekend als Compassionate Communication) op de communicatie- en relatiestrategieën van de directie en docenten van een charterschool (groep 1 t/m 8) waar de directie koos voor een partnerschapsbenadering in het onderwijs. Deelnemers waren 40 Graduate Teaching Assistants van de communicatieafdeling van een universiteit in het zuidwesten van de Verenigde Staten, en negen docenten, twee schooldirecteuren en 15 leerlingen (groep 3 t/m 8) van een nabijgelegen charterschool. De scriptie toonde een toename van compassie en respect voor studenten bij de GTA's, en een toename van samenwerking en respect in de communicatie- en relatiestrategieën met studenten. Persoonlijke interviews en observaties op locatie tonen aan dat er meer empathie is voor leerlingen en dat het Geweldloze Communicatie model steeds meer wordt geaccepteerd als onderdeel van de communicatie- en relatiestrategieën van de leerkrachten op de charterschool.