Het potentieel voor het toepassen van Geweldloze Communicatie in de natuurbeschermingswetenschap

De rol van een natuurbeschermingswetenschapper is nog nooit zo uitdagend geweest. Te midden van de snelle achteruitgang van de natuurlijke ecosystemen op aarde en het verlies van biodiversiteit en ecosysteemdiensten, moeten natuurbeschermingswetenschappers nieuwe en effectieve manieren leren om vertrouwen op te bouwen en de bredere gemeenschap erbij te betrekken. In dit artikel bespreken we de potentiële bruikbaarheid van een specifieke communicatietechniek, Geweldloze Communicatie (ook wel bekend als Compassionate Communication of Collaborative Communication), binnen de natuurbeschermingswetenschap. 

Geweldloze Communicatie is een gestructureerde communicatievorm, ontwikkeld in de jaren 60 door Dr. Marshall Rosenberg, die interpersoonlijk begrip en verbondenheid wil bevorderen door middel van het delen van oordeelloze observaties, het erkennen van iemands gevoelens, behoeften en waarden, en het vragen om specifieke acties om aan die behoeften te voldoen. Het heeft positieve resultaten opgeleverd in uiteenlopende vakgebieden zoals gevangenishervorming, gezondheidswetenschappen en sociaal werk, en biedt grote mogelijkheden voor toepassingen in de natuurbescherming. Hoewel er geen enkele communicatiestrategie bestaat die bij iedereen aanslaat, stellen wij dat Geweldloze Communicatie gebruikt kan worden door natuurbeschermingswetenschappers en -professionals bij de communicatie met collega's, politici en het grote publiek over belangrijke en soms controversiële milieukwesties.