"Vele jaren geleden, tijdens de Vietnamoorlog," zat de boeddhistische meester Thích Nhá̂t Hạnh (1926-2022) op "een verlaten vliegveld in de hooglanden van Vietnam te wachten op een vliegtuig dat naar het noorden zou vliegen," om "slachtoffers van een grote overstroming" te helpen. Hij herinnert zich dat hij met mededogen naar een jonge officier uit de Verenigde Staten keek, maar geeft toe dat hij een fout maakte tijdens hun gesprek. Door zijn eigen gebrek aan vaardigheid te benadrukken, "zaaide hij onbedoeld angst in hem" toen Nhá̂t Hạnh tegen de officier zei: "U moet wel heel bang zijn voor de Vietcong." De angstige officier raakte zijn geweer aan en vroeg: "Bent u Vietcong?" Later, toen hij met hem sprak met behulp van wat hij een "opgeslagen reservoir van vrede" noemde, haalde de officier zijn hand van het geweer (Thích 2005, 40).

De uitleg van Thích Nhá̂t Hạnh over dit transformerende gesprek biedt een les voor docenten. Net zoals we in contact moeten komen met onszelf om met compassie les te kunnen geven, kunnen ook leerlingen baat hebben bij onze voorbeelden en hun eigen gevoelens en behoeften onderzoeken terwijl ze historische gebeurtenissen verwerken en zich verder ontwikkelen in de maatschappij en de wereld.

Op dezelfde manier kunnen we tegelijkertijd spirituele inzichten overbrengen. De taoïstische filosoof Zhuangzi (369-286 v.Chr.) geloofde dat "emoties natuurlijke verschijnselen zijn, zoals wind, regen en onweer", en dat we, omdat we deze niet kunnen veranderen, "de van nature ontstane gevoelens niet kunnen vermijden" (Seok 2021). Taoïsten moedigen daarom het voelen zonder oordeel aan. Omdat we wind, regen en onweer niet kunnen veranderen, kunnen we de van nature ontstane gevoelens niet vermijden, en jezelf toestaan ​​te voelen, is mededogen met jezelf hebben. Door dit te doen, kan de leraar een voorbeeld zijn van mededogen en acceptatie van gevoelens voor de leerlingen.

Thích Nhá̂t Hạnh beriep zich op principes van het Maya-boeddhisme en legde uit dat hij in- en uitademde en vervolgens heel kalm zei: "Ik ben geen Vietcong. Ik wacht op mijn vliegtuig naar Da Nang om de mensen te helpen die daar door de overstromingen getroffen zijn." Door heel stil te zitten en kalm te spreken, kon ik mijn medeleven met hem uiten, en de soldaat voelde dat. Hij haalde zijn hand van zijn geweer. "Als iemand getroffen is door de gifstoffen van geweld, woede en wanhoop, en we willen hen helpen genezen, dan moeten we hen uit de situatie halen waarin ze deze gifstoffen blijven opnemen" (Thích 2005, 40).

Inderdaad, "de kwaliteit en het geluk van een mens hangen af ​​van de kwaliteit van de zaden die hij in zijn 'voorraad' van 'bewustzijn' heeft." Bijgevolg "moeten we ons leven zo inrichten dat de heilzame zaden in ons elke dag de kans krijgen om water te krijgen" (2005, 39). Als opvoeders zijn we inderdaad watergevers van zaden van mededogen. Veel spirituele tradities hebben mededogen als basis. Taoïsten bijvoorbeeld hechten allereerst waarde aan mededogen, geuit zonder iets terug te verwachten, en vervolgens aan soberheid en nederigheid (Culham 2014).