De hedendaagse hypertechnologische omgeving, gekenmerkt door mediaconvergentie, de toenemende globalisering van de communicatie, de opkomst van haatzaaiende taal op diverse communicatieplatformen en de komst van het post-waarheidstijdperk, vereist nieuwe, innovatieve benaderingen binnen de communicatiewetenschappen. De exponentiële groei van technologie en de impact daarvan op communicatie en communicatieprocessen heeft de studie ervan niet alleen complexer, maar ook boeiender gemaakt.

Er is een voortdurende stroom van nieuwe elementen en dimensies die worden toegevoegd aan de communicatieve ervaring van mensen. Het communicatiemodel kan in deze context worden beschreven als een model dat de complexiteit van communicatieglobalisering en -convergentie omvat, samen met de netwerkverbinding van interpersoonlijke en massacommunicatie die Castells (2007) beschrijft als zelf-massacommunicatie.