Het interventieprogramma Geweldloze Communicatie ( GC ), waarvan de Amerikaanse psycholoog en conflictbemiddelaar M. Rosenberg (2005) een prototype heeft ontwikkeld, is toegepast om sociaal gedrag, interpersoonlijke en sociale relaties, conflictoplossing en geweldspreventie te verbeteren.

Het doel van dit werk is om empirische studies systematisch te analyseren die de impact van het GC programma op het sociale gedrag van de deelnemers hebben geëvalueerd. Voor het zoeken naar wetenschappelijke publicaties werden de computerdatabases EBSCOhost, Scopus, Sage en Taylor & Francis gebruikt.

Voor de systematische analyse zijn peer-reviewed artikelen over de impact van het GC -interventieprogramma geselecteerd, gepubliceerd tot en met 13 juli 2018. Om de vragen van de systematische analyse te beantwoorden, is in het onderzoek rekening gehouden met verschillende soorten onderzoek die aan drie criteria voldoen: 1) de interventionele GC methode is in de studies gebruikt, 2) de evaluatie van de constructen is vóór en na de interventie uitgevoerd, en 3) de resultaten in de kwalitatieve studies zijn gevolgd door de resultaten na de toegepaste interventie. 

De belangrijkste vragen van de systematische analyse zijn: 1) Welke constructen van sociaal gedrag worden onderzocht bij het beoordelen van de impact van het GC -interventieprogramma? 2) Is het GC -interventieprogramma een effectief instrument voor het veranderen van de verschillende constructen van sociaal gedrag van de deelnemers? Daarnaast was het doel om de beperkingen en mogelijkheden van onderzoek naar de effectiviteit van het GC -interventieprogramma te beoordelen.

Een overzicht van het onderzoek heeft aangetoond dat het vermogen van deelnemers tot empathie, het uiten van negatieve emoties, het omgaan met stress, bewustzijn en relatiebevorderende communicatie in conflictsituaties het vaakst is onderzocht bij gebruik van het GC interventieprogramma. Individueel onderzoek richtte zich op de deelname van individuen aan conflicten, het risico op criminaliteit (van recidivisten), huwelijkstevredenheid en het vermogen om geweldloze communicatie vaardigheden toe te passen in het persoonlijke leven. De onderzoeksmethodologie verschilt; de auteurs verwijzen naar de hoofdprincipes van het GC programma, maar passen deze aan de specifieke omstandigheden aan (leeftijd van de deelnemers, levenssituatie, omstandigheden van het onderzoek, enz.). In de meeste gevallen (75%) werden significante, positieve veranderingen in de bovengenoemde constructen vastgesteld, zowel op individueel als op groepsniveau. 

Samenvattend kan uit de resultaten van dit systematische overzicht worden geconcludeerd dat het GC -interventieprogramma een effectief instrument kan zijn voor het veranderen van sociale gedragspatronen bij individuen en groepen. Het programma bevordert namelijk communicatieve empathie, gevoeligheid voor de eigen behoeften en ervaringen en die van anderen, en ontwikkelt het vermogen om zich verbaal uit te drukken en empathisch om te gaan met stress en conflicten. Het geringe aantal studies en de methodologische beperkingen stimuleren echter verder onderzoek naar de effectiviteit van het GC -interventieprogramma, waarbij rekening moet worden gehouden met de mogelijke invloed van situationele factoren die zowel de elementen van het programma als de kenmerken van de deelnemers op de effectiviteit ervan kunnen beïnvloeden.