Het is algemeen bekend dat één model voor vredeseducatie (Bekerman & McGlynn, 2007; Harris & Morrison, 2003; Salomon & Nevo, 2002)
of educatieve reactie op conflicten (Gallagher, 2004; Davies, 2004) onmogelijk geschikt kan zijn voor alle samenlevingen. Waarom dan een bundel artikelen samenstellen die zeer uiteenlopende contextuele situaties vertegenwoordigen als modellen niet overdraagbaar zijn? Het antwoord is: hoewel het aantal en de diversiteit van
internationale vredesprogramma's blijven toenemen, is er een opvallend gebrek aan interdisciplinair en vergelijkend onderzoek om de academische
ontwikkeling te sturen en de praktijk in dit uitdagende domein te informeren. Deze tekortkomingen beoogt dit boek aan te pakken.

Dit boek bouwt voort op het project dat begon met Addressing Ethnic Conflict Through Peace Education: International Perspectives (Bekerman & McGlynn, 2007) door gebruik te maken van een breed scala aan theoretische, methodologische en contextuele perspectieven en zo de beperkingen van een focus op slechts één academisch gebied te weerstaan. In plaats van zich te richten op ad-hoc initiatieven voor vredeseducatie, onderzoekt dit boek de noodzaak van langetermijnbenaderingen en innovatieve pedagogische methoden. Hoewel de complexiteit van menselijke interactie en de beperkingen die worden opgelegd door sociaal-politieke en historische contexten actief worden erkend en geproblematiseerd, biedt het geen blauwdruk voor vredeseducatie, maar eerder principes, inzichten en geleerde lessen die bruikbaar zijn voor beleidsmakers en professionals in de ontwikkeling van vredeseducatie. In het bijzonder wordt gekeken naar de implementatie van vredeseducatie, niet alleen in conflictsituaties of situaties met weinig conflicten, maar ook in postconflict- en preconflictsituaties. Dit boek biedt nieuwe inzichten in reeds uitgebreid onderzochte landen zoals Zuid-Afrika, Israël en Noord-Ierland, en geeft tevens stof tot nadenken over landen als Burundi, Noord-Macedonië, de Dominicaanse Republiek en Cyprus, die tot nu toe minder goed vertegenwoordigd waren in de literatuur over vredeseducatie. Perspectieven op formeel, informeel en volwassenenonderwijs komen aan bod, waarmee de verschillende vormen en contexten van vredeseducatie worden geïllustreerd.