Naarmate leefgebieden van wilde dieren steeds meer versnipperd raken, wordt het delen van landschappen met dieren steeds moeilijker en complexer. Omdat belanghebbenden met uiteenlopende belangen moeite hebben om samen te werken aan het beheer van de interactie tussen mens en dier, zijn nieuwe benaderingen nodig.

In dit artikel reflecteren we op een nieuw participatief leerprogramma dat we hebben geïmplementeerd met boeren in gemeenschappelijke natuurgebieden in de Zambezi-regio van Namibië. Het negen weken durende programma was gericht op het begrijpen waarom conflicten tussen mens en dier een aanhoudend probleem vormen. We combineerden drie theoretische kaders in het programmaontwerp: systeemdenken, geweldloze communicatie en leergerichte benaderingen. We vatten de belangrijkste resultaten van elke sessie samen en reflecteren op het programma als geheel.

We ontdekten een synergetisch effect van de drie invalshoeken en concludeerden dat ons geïntegreerde programma een nuttig instrument voor gezamenlijk leren was om het beheerssysteem tussen mens en dier te begrijpen, interventies te identificeren, gemeenschappen te versterken en de capaciteit voor samenwerking op te bouwen om het menselijk welzijn en de interacties tussen mens en dier te verbeteren. 

Op basis van onze ervaring doen we suggesties voor hoe het programma kan worden aangepast voor soortgelijke of andere milieuproblemen elders.