In de afgelopen decennia is het verband tussen een gebrek aan empathie en de ontwikkeling van antisociaal en crimineel gedrag goed aangetoond. In dit eerste overzichtsartikel wordt de huidige implementatie van empathie-interventieprogramma's in diverse disciplines beschreven. Het artikel identificeert enkele belangrijke factoren die een cruciale rol spelen in de ontwikkeling van empathie en beargumenteert dat interventies essentieel zijn om tekortkomingen in traditionele bronnen van empathie-ontwikkeling op te lossen. Tot nu toe laten de weinige interventies gericht op empathie bij daders die zijn geïmplementeerd en geëvalueerd, wisselende resultaten zien, afhankelijk van het type misdrijf, de steekproef, het geslacht en het type empathie.

Er zullen nieuwe, op bewijs gebaseerde aanbevelingen worden gedaan met betrekking tot de timing, inhoud, vorm, duur en locatie van toekomstige interventies. Ook zal het belang van het in overweging nemen van de basisempathie en individuele verschillen worden benadrukt. Een gebrek aan empathie moet een centrale zorg zijn voor instanties binnen de strafrechtsketen en moet vanaf de kindertijd en gedurende het hele leven worden vastgesteld en aangepakt. Door een combinatie van universele programma's voor de algemene bevolking en specifieke programma's gericht op daders kan een holistische aanpak worden bereikt.