Charles Taylor pleitte voor een herstel van de ethiek van authenticiteit, die in moderne opvattingen over autonomie en zelfverwerkelijking is vervormd. Hij stelde dat menselijke identiteiten zich ontwikkelen door middel van uitwisselingen met anderen die belangrijk voor ons zijn, en door het gebruik van een rijke taal, gehuld in gedeelde betekenishorizonten. Het bevorderen van deze dialogische banden, voorbij louter instrumentele doeleinden, samen met de erkenning van de menselijke waardigheid in iedereen, kan het gevallen ideaal van authenticiteit wellicht voorkomen.

Geweldloze Communicatie biedt de mogelijkheid tot een vaardige dialoog met anderen, geworteld in een gedeeld gevoel van betekenis, en ondersteunt de ontwikkeling van een betekenisvolle identiteit – een identiteit die gevormd wordt door het besef van wat er buiten het zelf bestaat. Dit artikel betoogt dat geweldloze communicatie het herstel van de ethiek van authenticiteit bevordert. Narratieven uit dagboeken van verpleegkundestudenten over het gebruik van geweldloze communicatie zullen worden gebruikt om dit argument te onderbouwen.