Met deze buitengewone monoloog over vergeving en bevrijding, na een leven vol misbruik en verbanning uit zijn land, het hertogdom Milaan, verbreekt Prospero de magische kunsten die hij op het eiland leerde beheersen en die hem hielpen recht te doen, spreekt hij zijn beulen vrij, bevrijdt hij de geest van de Natuur en van het Goede (Ariel) en het Kwade (Caliban, die ironisch genoeg belooft zich rechtvaardig en eerlijk te gedragen) en vraagt ​​hij ons, het lezende en kijkende publiek, om vergeving.