Leraren spelen een belangrijke rol bij het faciliteren van het leerproces. De manier waarop zij relaties met leerlingen opbouwen is cruciaal om ervoor te zorgen dat de klasomgeving zowel de academische als de persoonlijke groei van leerlingen ondersteunt (Evans & Harvey, 2012). Gezien het belang van relaties binnen de klas en de invloed daarvan op het gedrag van leerlingen, volgde dit onderzoek twee invalshoeken.

Ten eerste onderzocht deze studie hoe een persoonsgerichte aanpak positieve relaties binnen een onderwijscontext zou kunnen bevorderen. Er werd gekozen voor een aanpak genaamd Geweldloze Communicatie ( GC ) vanwege het potentieel om de empathie en interpersoonlijke communicatievaardigheden van leerkrachten te verbeteren, en om minder oordelende percepties en reacties op uitdagend gedrag van leerlingen te bevorderen (Rosenberg, 2003a).

Ten tweede werd een Quality Learning Circle (QLC)-model gebruikt als methode om de leerervaringen van de leerkrachten met het leren GC op een collegiale en ervaringsgerichte manier te oefenen en te delen. Er werd gekozen voor een samenwerkingsgerichte aanpak om te voorkomen dat leerkrachten alleen zouden werken, in de hoop dat het delen van verantwoordelijkheid voor richting en besluitvorming de leerkrachten meer zelfvertrouwen zou geven. Naast een kritische analyse GC onderzocht deze studie daarom ook de impact van een QLC op de professionele ontwikkeling van leerkrachten. Het is een onderzoek met een inhoudelijke focus (namelijk het leren over de mogelijkheden van GC ) en tegelijkertijd een procesgerichte focus (namelijk het verkennen van de mogelijkheden van een aanpak in kleine groepen voor de professionele ontwikkeling van leerkrachten om inzichten te delen en te verkrijgen in hun praktijk).

Aan het onderzoek namen vier docenten van twee middelbare scholen in een Nieuw-Zeelandse stad deel.

Deze docenten woonden gedurende één schooljaar zeven QLC-bijeenkomsten bij en vulden zowel in- als uitstroominterviews in om de impact en het potentieel van zowel de inhoud (GC) als het proces (QLC) van het onderzoek te bepalen. Daarnaast werden veldnotities gemaakt om de ervaringen van de docenten tijdens de QLC te documenteren. Een interpretatieparadigma, gebaseerd op thematische analyse, werd gebruikt om de bevindingen te analyseren en te interpreteren. Dit om inzicht te krijgen in de manier waarop GC bijdroeg aan positieve relaties tussen docenten en leerlingen, en hoe de QLC de docenten een nieuwe manier bood om zich professioneel te ontwikkelen.

De docenten gaven aan dat het leren GC hen hielp om oordelen te vermijden en hun emotioneel bewustzijn in de klas te vergroten. In het bijzonder gebruikten ze processen binnen GC om hun emoties te reguleren in moeilijke situaties en om bewuster in dialoog te gaan met hun leerlingen.

Bovendien gebruikten ze GC ook als een instrument om kritisch te reflecteren op hun eigen onderwijsopvattingen en hoe die opvattingen van invloed waren op de interacties met hun leerlingen. De docenten bevestigden ook dat de samenwerkingsgerichte, ervaringsgerichte en ondersteunende aspecten van de QLC een omgeving boden waarin ze veilig een nieuwe aanpak konden oefenen. Door op deze manier samen te komen, creëerden de docenten een ruimte waar ze openlijk ideeën konden bespreken, ervaringen konden delen en samen oplossingen konden bedenken voor gemeenschappelijke contextuele problemen. De implicaties van dit onderzoek zijn tweeledig: Ten eerste benadrukt het hoe op empathie gebaseerde programma's de potentie hebben om de emotionele zelfregulatievaardigheden en het vermogen tot perspectiefname van docenten te vergroten. Ten tweede toont het de voordelen aan van het structureren van de professionele ontwikkeling van docenten op een manier die actieve participatie, voortdurend leren en het creëren van een samenwerkingscultuur stimuleert. Aangezien docenten steeds vaker stress en isolatie ervaren binnen hun beroep, zijn beide elementen van dit onderzoek relevant voor hun welzijn, evenals voor het welzijn van de leerlingen die ze lesgeven.