Een mogelijke weg naar vrede in relaties is geweldloze communicatie ( GC ), een universele, op behoeften gebaseerde filosofie en praktijk die wederzijds mededogen en empathie, maar ook openheid en flexibiliteit benadrukt. Een nieuw idee is dat GC niet alleen via educatie, training of non-fictiemateriaal kan worden overgebracht, maar ook via vredesliteratuur. Met name narratieve fictie biedt lezers verschillende voordelen. Daarom onderzoekt dit artikel, met behulp van narratieve kritiek, Blue Jasmine (2004) van Kashmira Sheth.

Na een beschrijvend overzicht van de roman en korte biografische informatie over de auteur, analyseert het artikel het bewustzijn en de praktijk van de verteller (gedachten, handelingen en toespraken) en Sheths keuzes en gebruik van literaire middelen tijdens gebeurtenissen, die kernelementen van GC en reacties op tragische uitingen van behoeften demonstreren. Op deze manier vergroot het artikel het bewustzijn van (de waarde van) GC en laat het zien hoe de auteur bijdraagt ​​aan vreedzame conflicttransformatie, terwijl tegelijkertijd een bijzondere rol voor literatuur wordt benadrukt.