Het interventieprogramma Geweldloze Communicatie ( GC ), waarvan de Amerikaanse psycholoog en conflictbemiddelaar M. Rosenberg (2005) de prototypeontwikkelaar is, is toegepast om sociaal gedrag, interpersoonlijke en sociale relaties, conflictbemiddeling en geweldspreventie te verbeteren. Het doel van dit werk is om empirische studies die de impact van het GC programma op het sociale gedrag van de deelnemers hebben geëvalueerd, systematisch te analyseren. Geautomatiseerde bibliografische databases EBSCOhost, Scopus, Sage, Taylor & Francis werden gebruikt om te zoeken naar wetenschappelijke publicaties. De systematische analyse omvat peer-reviewed artikelen over de impact van het GC interventieprogramma, gepubliceerd tot en met 13 juli 2018.

Om de vragen van de systemische analyse te beantwoorden, omvat het onderzoek verschillende soorten onderzoek die aan drie criteria voldoen: 1) de interventionele GC methode werd gebruikt in de studies, 2) de evaluatie van de constructen vond plaats vóór en ná de interventie, 3) de resultaten in de kwalitatieve studies werden gevolgd door de resultaten ná de toegepaste interventie. De belangrijkste vragen van de systematische analyse zijn: 1) Welke sociaal-gedragsconstructen worden onderzocht bij het beoordelen van de impact van het GC -interventieprogramma? 2) Is het GC -interventieprogramma een effectief instrument om de verschillende sociaal-gedragsconstructen van de deelnemers te veranderen? Daarnaast was het doel om de beperkingen en mogelijkheden van onderzoek naar de effectiviteit van het GC -interventieprogramma te beoordelen.

Een overzicht van het onderzoek heeft aangetoond dat het vermogen van deelnemers tot empathie, het uiten van negatieve emoties, het omgaan met stress, bewustzijn en relatiebevorderende communicatie in conflictsituaties het vaakst is onderzocht bij gebruik van het GC interventieprogramma. Individueel onderzoek richtte zich op de deelname van individuen aan conflicten, het risico op criminaliteit (van recidivisten), huwelijkstevredenheid en het vermogen om geweldloze communicatie vaardigheden toe te passen in het persoonlijke leven. De onderzoeksmethodologie verschilt; de auteurs verwijzen naar de hoofdprincipes van het GC programma, maar passen deze aan de specifieke omstandigheden aan (leeftijd van de deelnemers, levenssituatie, omstandigheden van het onderzoek, enz.). In de meeste gevallen (75%) werden significante, positieve veranderingen in de bovengenoemde constructen vastgesteld, zowel op individueel als op groepsniveau.

Samenvattend kan uit de resultaten van dit systematische overzicht worden geconcludeerd dat het GC -interventieprogramma een effectief instrument kan zijn voor het veranderen van sociale gedragspatronen bij individuen en groepen. Het programma bevordert namelijk communicatieve empathie, gevoeligheid voor de eigen behoeften en ervaringen en die van anderen, en ontwikkelt het vermogen om zich verbaal uit te drukken en empathisch om te gaan met stress en conflicten. Het geringe aantal studies en de methodologische beperkingen stimuleren echter verder onderzoek naar de effectiviteit van het GC -interventieprogramma, waarbij rekening moet worden gehouden met de mogelijke invloed van situationele factoren die zowel de elementen van het programma als de kenmerken van de deelnemers op de effectiviteit ervan kunnen beïnvloeden.