Deze studie onderzoekt de effecten van een zelfontwikkelde empathietraining voor de sociale beroepen. Omdat empathie in de huidige literatuur op verschillende manieren wordt gedefinieerd, wordt een integratieve definitie voorgesteld op basis van het Empathieprocesmodel (EPM). Volgens dit model kan empathie worden gezien als een proces dat aspecten van zowel een stabiele persoonlijkheidseigenschap als een vaardigheid omvat, die getraind en ontwikkeld kan worden tot praktische vaardigheden. Het model maakt het ook mogelijk om disfunctioneel empathisch gedrag te verklaren, zoals de empathische kortsluiting (ESC). De ESC wordt beschreven als een communicatieve sluiproute om te ontsnappen aan een emotioneel gespannen situatie door de emotionele interactie te verstoren, waardoor beide betrokkenen met een diffuse ontevredenheid achterblijven. Er wordt verondersteld dat de opeenstapeling van deze reacties in de loop van de tijd zich kan weerspiegelen in psychosomatische klachten en symptomen van emotionele spanning. Om de eigen empathische handelingen te evalueren, wordt het concept van Geweldloze Communicatie ( GC ) van Rosenberg voorgesteld. Het trainingsprogramma, dat hierna wordt beschreven in zijn ontwikkeling en eerdere evaluatiestudies, bouwt voort op het GC concept. Het doel is om te reflecteren op iemands empathische handelingen om de ESC te vermijden en om alternatieve strategieën te ontwikkelen om met intense emotionele situaties om te gaan in de dagelijkse werkcontext van sociale beroepen.

Een evaluatie van het trainingsprogramma wordt gepresenteerd, waarbij de acceptatie en effectiviteit ervan in verpleegkundescholen wordt beoordeeld aan de hand van een longitudinaal onderzoek met 448 deelnemers in een interventie-controlegroepopzet. Significante veranderingen werden bereikt in de versterking van diverse sociale en emotionele competenties, evenals in de vermindering van psychosomatische klachten en symptomen van emotionele belasting. Een grotere acceptatie van de eigen emoties en een groter ervaren handelingsvermogen, oftewel het vermogen om te handelen in emotioneel gespannen situaties, behoorden tot de belangrijkste effecten van de training. Het GC concept van een evenwicht tussen empathie voor de ander en focus op de eigen emotionele situatie is een nuttige strategie gebleken voor het verminderen van emotionele belasting en is succesvol geïmplementeerd in het trainingsprogramma voor de sociale beroepen. Verder onderzoek is nodig, bijvoorbeeld om de effectiviteit van afzonderlijke trainingsonderdelen in detail te analyseren.