Onderzoek naar transgender en genderdiverse (TGE) jongeren heeft de onevenredige en uitdagende mentale gezondheids- en ontwikkelingsuitkomsten van deze jongeren aan het licht gebracht. Onderzoek wijst er ook grotendeels op dat acceptatie van de genderidentiteit en -expressie van TGE-jongeren door het gezin cruciaal is om negatieve psychosociale gevolgen binnen deze groep te voorkomen. Recentelijk is gezinsgerichte behandeling een gangbare praktijk geworden voor TGE-jongeren van wie de familie beschikbaar is voor zorg, maar het is onduidelijk of onderzoek resultaten oplevert voor gezinsinterventies bij TGE-jongeren. Deze studie volgt de richtlijnen van Preferred Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) om systematisch artikelen te beoordelen die resultaten of klinische aanbevelingen bieden voor gezinsgerichte interventies bij TGE-jongeren en hun families. Er werden geen kwantitatieve resultaten gevonden voor gezinstherapie bij TGE-jongeren, maar talrijke artikelen uit verschillende decennia (n=32) boden wel klinische praktijkrichtlijnen voor gezinsgerichte interventies bij deze populatie.

Er zijn maar weinig artikelen die uitkomstgegevens bevatten voor gezinstherapie met seksuele minderheidsjongeren (n=2). In de loop der tijd zijn klinische strategieën verschoven van het pathologiseren naar het bevestigen van de genderontwikkeling van transgender jongeren. Veelvoorkomende klinische strategieën van bevestigende interventies omvatten (1) het geven van psycho-educatie, (2) het bieden van ruimte aan gezinnen om reacties op de genderidentiteit van hun kind te uiten, (3) het benadrukken van de beschermende kracht van acceptatie binnen het gezin, (4) het gebruik van meerdere vormen van ondersteuning, (5) het bieden van mogelijkheden voor gezinnen om bondgenoten te zijn en op te komen voor hun belangen, (6) het verbinden van gezinnen met hulpbronnen binnen de transgendergemeenschap en (7) het centraal stellen van intersectionele benaderingen en aandachtspunten. Toekomstig onderzoek zou de effectiviteit van gezinsgerichte interventies die deze klinische strategieën integreren moeten onderzoeken en kwantitatieve gegevens moeten verzamelen om systematisch hun effect op psychosociale uitkomsten te bepalen.