Een vignetstudie van Geweldloze Communicatie als instrument om raciale gelijkheid in schooldiscipline te bevorderen
De oververtegenwoordiging van zwarte/Afro-Amerikaanse leerlingen die in het Amerikaanse basis- en voortgezet onderwijs met uitsluitende disciplinaire maatregelen te maken krijgen, is een hardnekkig probleem dat de schoolprestaties van deze leerlingen schaadt, bijdraagt aan sociaal-emotionele problemen, de kans op schooluitval vergroot en de school-naar-gevangenis-route voedt.
Bij het onderzoeken van schooldiscipline vanuit het perspectief van de kritische rassentheorie en de theorie over Afro-Amerikaanse mannen, wordt duidelijk dat de raciale ongelijkheid in schooldiscipline wordt beïnvloed door stereotypen, raciale stigmatisering, impliciete vooroordelen en normatieve gedragsnormen. In deze studie wordt de bruikbaarheid van geweldloze communicatie onderzocht – een proces van spreken en luisteren gericht op het tonen van empathie, het opschorten van oordelen en het erkennen van universele menselijke behoeften – om deze invloeden te verzachten tijdens disciplinaire interacties tussen docenten en leerlingen.
Er werd een vignetonderzoek uitgevoerd om de impact van blootstelling aan geweldloze communicatie op de besluitvorming van leerkrachten over disciplinaire maatregelen te meten. Het onderzoek had als doel de volgende vraag te beantwoorden: "Draagt de kennis van leerkrachten over geweldloze communicatie bij aan het verminderen van de ongelijkheid in disciplinaire maatregelen tussen zwarte/Afro-Amerikaanse en witte leerlingen?" Uiteindelijk bleken leerkrachten minder geneigd om disciplinaire maatregelen door te verwijzen naar het directiekantoor voor subjectieve overtredingen zoals respectloosheid of ongehoorzaamheid na blootstelling aan geweldloze communicatie . Echter, rekening houdend met de door de deelnemers zelf gerapporteerde etniciteit en de impliciete etniciteit van de leerlingen in de hypothetische disciplinaire scenario's, bleef er bewijs van impliciete vooringenomenheid bestaan.
Deze studie was de eerste die geweldloze communicatie onderzocht als hulpmiddel voor docenten om het besluitvormingsproces binnen het vakgebied te begeleiden.