Tijdens het re-integratieproces vormt de gemeenschap tegelijkertijd een grote hindernis én een belangrijke hulpbron. Enerzijds is de algehele afname van maatschappelijke betrokkenheid en burgerzin aangemerkt als een algemeen probleem waarmee democratische samenlevingen te kampen hebben (Putnam, 2000; Barber, 1992).

In dat opzicht lijken de vooruitzichten voor het in stand houden van een veilig, productief en economisch levensvatbaar maatschappelijk leven in gemeenschappen die geconfronteerd worden met duizenden mensen die uit de gevangenis terugkeren, nog veel kleiner te worden (Rose en Clear, 1998). Een belangrijke reden hiervoor zijn de structurele belemmeringen voor productief burgerschap waarmee personen die momenteel of voorheen onder toezicht stonden van de reclassering te maken hebben.