من یادگیری ارتباط بدون خشونت را در سال ۲۰۰۸ شروع کردم. در آن کارگاه اول، یکی از شرکت‌کنندگان از تسهیل‌گر ما، پکس آرچر، خواست که یک نقش‌آفرینی را دوباره انجام دهد. برخی می‌خواستند، برخی دیگر نمی‌خواستند. پکس به جای اینکه یک طرف را انتخاب کند، آنقدر گوش داد تا نیازهای همه شنیده شود. از طریق مثال او، من نوعی حضور را تجربه کردم که به من امید داد - اینکه راهی برای ارتباط وجود دارد که می‌تواند واقعاً به همه اهمیت دهد.

از آن زمان به بعد، مسیر من شامل معلمان الهام‌بخش بسیاری، به ویژه رابرت گونزالس، بوده است. از طریق کار او، حضور، ارتباط با خود و سوگواری را به عنوان منابع رشد و تحول در جامعه تجربه کردم. در آنجا تشویق شدم تا شروع به اشتراک‌گذاری ان وي سي با دیگران کنم.

من و همسرم، جیم لاول-اسمیت، در سال ۲۰۲۱ به عنوان مربی C ان وي سي گواهینامه گرفتیم. ما با هم آموزش‌ها و گروه‌های تمرینی مداومی ارائه می‌دهیم که از افراد برای ایجاد ارتباط دلسوزانه در زندگی روزمره حمایت می‌کند. پیشینه مشترک ما در مربیگری مبتنی بر نیاز و میانجیگری نیز بر کار ما تأثیر می‌گذارد.

کنجکاوی همیشگی من در مورد روابط، احساسات، تنفس، صدا و حرکت همچنان به تدریس من شکل می‌دهد. من به عنوان یک متخصص روش فلدنکرایس® و معلم آواز، به این باور رسیده‌ام که تغییر پایدار از طریق آگاهی و نه تلاش حاصل می‌شود. من از حمایت از مردم برای کشف عادات جدید - در ارتباطات، حرکت و ارتباط با خود - که سهولت، انتخاب و لذت بیشتری را برای زندگی آنها به ارمغان می‌آورد، لذت می‌برم.

از سال ۲۰۲۴، من به عنوان هماهنگ‌کننده داوطلبان برای هیئت امنای ان وي سي آوتئاروا نیوزیلند داوطلب شده‌ام. من از ارتباط داوطلبان با مربیان، فرصت‌های یادگیری و یکدیگر لذت می‌برم و به ایجاد همراهی‌ای که سفر صدور گواهینامه خودم را غنی‌تر کرد، کمک می‌کنم. من همچنین مشتاقم که به ایجاد یک فرآیند ارزیابی مبتنی بر نیوزیلند کمک کنم که منعکس‌کننده ارزش‌های ان وي سي باشد و در آوتئاروا قابل دسترسی و از نظر فرهنگی ریشه داشته باشد.