سلام، اسم من میناکو سودو (صوفیا) است. من در فوکوشیما، ژاپن زندگی می‌کنم - منطقه‌ای که عمیقاً تحت تأثیر زلزله بزرگ شرق ژاپن و فاجعه هسته‌ای قرار گرفته است. ریشه در این سرزمین دارم و همچنان به کارهایی مشغولم که به آرامی ارتباط و تحول آرام در جامعه را از طریق ارتباط بدون خشونت (ان وي سي) تقویت می‌کند.

من برای اولین بار ان وي سي که در حالت غرق شدن و بی‌حسی عاطفی زندگی می‌کردم. در آن مکان بسته و یخ‌زده، شوک و شادی شنیده شدن واقعی صدایم را تجربه کردم - و آن لحظه مرا به مسیر ان وي سي. امروز، من یک برنامه آموزشی یک ساله به نام مدرسه کیرین را تسهیل می‌کنم، جایی که ما بررسی می‌کنیم که زندگی ان وي سي در زندگی روزمره به چه معناست. کار من همچنین شامل حمایت از جامعه آگاه از آسیب‌های روحی، روابط والدین و فرزند، همکاری با دولت‌ها و مدارس محلی و ایجاد فضاهایی برای گفتگوی بین فرهنگی در سراسر آسیا است.

من همچنان به بررسی الگوهای سیستم عصبی که توسط ساختارهای مردسالارانه و فرهنگ‌های سکوتی که در آن بزرگ شده‌ام شکل گرفته‌اند، ادامه می‌دهم. از این منظر، من ارتباط بین سیستم‌های اجتماعی و خود زندگی، عملِ بخشیدن صدا به بی‌صدایان، و معنای انتخابِ زنده بودنِ کامل در این لحظه را گرامی می‌دارم. برای من، ان وي سي هم یک دعا و هم یک عمل است. من هم قدرتی را که عدم خشونت می‌تواند در صورتِ مؤثر بودن به همراه داشته باشد، و هم دردِ زمانی را که مؤثر نیست، با خود حمل می‌کنم - و با این حال، آرزو دارم آن را به نسل‌های آینده منتقل کنم.

در حالی که کار من ریشه در زبان و بافت ژاپنی دارد، معتقدم که قدرتِ طنین‌انداز شدن از طریق نیازهای مشترک انسانی، از مرزهای فرهنگی و ملی فراتر می‌رود. ملاقات مداوم با همراهانی که زندگی را به اشتراک می‌گذارند و جشن می‌گیرند، هر کجا که باشد، برایم لذت‌بخش است. ماموریت من این است که مهارت‌های برقراری ارتباط با شفقت و شفافیت را از طریق وجود خودم به افراد و جوامع ارائه دهم و با هم آموزش ببینم. من از ارتباطی که ممکن است ما را به هم برساند، هیجان‌زده‌ام. واقعاً مشتاقانه منتظر روزی هستم که یکدیگر را ملاقات کنیم.