«عمیق‌ترین ترس ما این نیست که ناکافی هستیم. عمیق‌ترین ترس ما این است که ما بی‌نهایت قدرتمندیم. این نور ماست، نه تاریکی ما که بیشتر ما را می‌ترساند. ما از خود می‌پرسیم، من که هستم که درخشان، زیبا، بااستعداد و فوق‌العاده باشم؟ در واقع، تو که نیستی؟ تو فرزند خدایی. کوچک جلوه دادن خودت به دنیا کمکی نمی‌کند. هیچ چیز روشنگرانه‌ای در کوچک شدن وجود ندارد تا دیگران در اطرافت احساس ناامنی نکنند. همه ما قرار است بدرخشیم، همانطور که کودکان می‌درخشند. ما به دنیا آمده‌ایم تا شکوه خدا را که در درون ماست، آشکار کنیم. این فقط در برخی از ما نیست؛ در همه وجود دارد. و وقتی اجازه می‌دهیم نور خودمان بدرخشد، ناخودآگاه به دیگران نیز اجازه می‌دهیم که همین کار را انجام دهند. همانطور که از ترس خود آزاد می‌شویم، حضور ما به طور خودکار دیگران را آزاد می‌کند.» نوشته ماریان ویلیامسون